Sevmeyen biri neden bu kadar çabalar ki?

Aslında biri “sevmiyor ama hâlâ çabalıyor” gibi göründüğünde, durum genelde duygusuzluk değil, karmaşa olur. İnsan bazen kalbiyle aklı arasında sıkışır.

Alışkanlık ve bağlılık:Sevgi bitse bile, o insanın hayatındaki yeri kolay silinmez. “Onsuz nasıl olurum?” korkusu, sevgiyle karışır. Bu yüzden kişi ayrılmak istemez ama eskisi gibi de hissetmez.

Suçluluk duygusu:“O bana bu kadar değer verdi, şimdi gidersem haksızlık olur” diye düşünebilir. Bu vicdan, çabaymış gibi görünür ama duygusal bağdan ziyade sorumluluktan gelir.

Bir umut arayışı:Belki içten içe “yeniden hissederim” diye umuyordur. Sevgi azalmış olsa bile, bazı insanlar duyguyu geri getirmek için uğraşır.

Toplumsal baskı veya statü:“Evliliğim bitsin istemiyorum”, “ailem ne der”, “boşanmak zor olur” gibi nedenlerle de çaba harcayan çok insan var. Bu çaba, kalpten değil, korkudan doğar.

Kendini kandırma hali:İnsan bazen gerçekten sevmediğini kabul edemez. “Seviyorum aslında, sadece yorgunum” der ve bu çelişki içinde davranışları tutarsızlaşır.

Ama şu da var:Bazen biz “artık sevmiyor” diye düşündüğümüzde, aslında karşımızdaki sevmeye başka bir biçimde devam ediyordur. Yorgun, sessiz, mesafeli ama içten bir sevgi. Herkes sevgisini aynı dille göstermez.