İnsan neden kendine iyi gelmeyen birini sevmeye devam eder?

Bugün bu konu üzerine çok düşündüm. Üzen, terk eden, haksızlık yapan birini hayatımızdan çıkarmakta neden bu kadar zorlanıyoruz diye. O kişinin zamanında hissettirdiği güzel duygulara, güzel anılara takılı kalıyoruz. O kadar takılıyoruz ki oraya bize yaşattıkları üzüntülerin ağırlıkta oluşunu bile fark etmeden devam ediyoruz bu duruma. Arkamızı dönüp gitmek zor geliyor. Kendimizi suçlayacak sebepler buluyoruz. Sizce bunun kaynağı nedir? Vazgeçmeyi bilmemek mi yoksa kendine yeterli değeri vermemek mi? Herkes aynı derecede zorlanmıyor. Bu konuda siz nasıl bir yol izliyorsunuz ve düşünceleriniz neler merak ediyorum. Paylaşırsanız sevinirim.