Sevgisine hiç karşılık vermemiş, Ümit verip yarı yolda bırakmamış bir insana sırf sevmediği diye niye kin güder insan?

Her şey 7. Sınıfta başladı. İlk defa birine karşı bir şey hissettim. 6. Sınıfta birini sevdim. O başlattı. Hiç çıktığım olmamıştı, ailevi sorunlarım olduğundan çok geçimsiz bir çocuktum. Sessizdim. Sevdik birbirimizi ama konuşmadan. İletişim becerim berbattı. 7. Sınıfta da yeni çocuk geldi sınıfa. Okulun ilk haftası. Salça oldu. Ayağıma basmalar, uğraşıp muhatap olmaya çalışmalar. Sinirlendiriyordu beni, karşılık veriyordum. Sonrasında ne mi oldu yeni çocukla beraber sevdiğim çocuk benden vazgeçti. Neden diye sorguladım durdum. Acı çektim. Yeni çocuk hep sataşıyor hem koruyordu. O zamanlar nefret ederdim ondan. Halbuki sevmiş. Gerçekten sevmiş. Diğer çocuğun basit bir hayranlığına kapılmışken, onun sevgisinden korkup kaçmışım ben. Çünkü sevilmedim hiç, sevilmek nasıl nereden bileyim? Öcü gibi geliyordu yaptıkları o zaman. Okul bitti benim için acı da bitti. Lise hayatım yeni dostlarım. Unuttum acımı. Meğer hep sevmiş. Uzaktan takip etmiş beni. Kırdığım halde. Ezdiğim halde. Yıllarca vazgeçmemiş. Benden bahsederken arkadaşım duymuş, kafede. Arkadaşı beni unutsun diye konuşuyormuş adım geçmiş. “Unut oğlum o kızı, hatırlamıyordur bile seni. Sevgini mi gördü de hakettiği yanıksın hala birde” falan fırça çekiyormuş. Konuyu kapattırmış, “sevdiğim kadının adını ağzınıza almayın” diyerek. Bu kulağıma geldiğinde 18 yaşındaydım. O olduğunu bile tahmin etmemiştim, ilgilenmedim olayla. 19 yaşında ilk defa sevgilim oldu sanırım o zaman vazgeçti. 20 yaşında nişanlandım. Tam 20 yaşında çarşı içinde karşılaştık. El ele sevgiliyle. Kafamı kaldırdığımda göz göze geldik tanıdım onu. Annesini öldürmüşüm gibi baktı geçip gidene kadar. O an öfkelendim. İçimden sanki Ümit mi verdim dedim sevmek zorunda mıyım dedim.. ne bakışıydı o anlamadım. Çok sonradan duydum. Hep sevmiş, hiç unutmamış 7. Sınıftan beri. Hiç kimseyle çıkmamış. Bana da ulaşmadı hiç. Uzaktan takip etmiş sadece. Zor unutmuş. Sonra şimşek gibi çaktı tüm yaptıkları, o konuşmalar vs. Ama ben hiç Ümit vermedim. Neden o bakışı hakettim? Dualarımı esirgemiyorum ama suçum ne ki benim? Kalbim dolu olmasaydı onu sever miydim bilmiyorum ama en azından hiç Ümit vermedim. Öfkesinin sebebi ne? Hiç sevmemiş olmam mı?