Tanıştığım kadınlara karşı nasıl davranacağımı, ne zaman yazacağımı kestiremiyorum. Sürekli benim yazmam mı gerekiyor?

Bu hafta üç kişiyle tanıştım. Hepsi benimle konuşmak istedi, görüntülü görüştük, güldük, sohbet ettik. Hatta biriyle kısa sürede hoşlanma gibi bir his bile oluştu. Ama birkaç gün sonra içimde garip bir şey oluyor:

“Tamam, artık biraz da o çabalasın, hep ben başlatmayayım.”

Bu düşünce geldikten sonra sanki bir duvar örülüyor içimde. O anda konuşma isteğim azalıyor, yazmak içimden gelmiyor. Eğer ben yazmazsam, o da yazmıyor. Ve bir noktadan sonra süreç tamamen bitiyor.

Garip olan şu: aslında ilgimi kaybetmiyorum. İçimde hâlâ tanımak, sohbet etmek, bağ kurmak isteyen bir taraf var. Ama sanki yazarsam bir şey kaybedecekmişim gibi geliyor. Bu yüzden duruyorum.

Bazen düşünüyorum, belki de hep ben çabaladığım için artık “karşı tarafın da bir adım atmasını” bekliyorum. Ama bu beklenti iletişimi kesiyor. Yine aynı döngü başlıyor: İlk günler samimi, neşeli, açık bir şekilde konuşuyorum; sonra bir anda uzaklaşıyorum, sanki duygusal bir el freni çekiliyor içimde. Bunu neden yaptığımı tam olarak çözemedim. Bir yandan gerçekten bağlantı kurmak istiyorum, ama diğer yandan kontrol bende olmayınca huzursuz oluyorum. “Ya fazla açılırsam ve karşılık göremezsem?” diye içten içe düşünüyorum.

Bazen de şöyle hissediyorum: Ben yazdıkça sanki değerim azalacakmış gibi geliyor. Sanki ilgiyi biraz geri çekmezsem “fazla isteyen taraf” olacağım. Bu düşünce yüzünden güzel başlayabilecek şeyler hep yarım kalıyor.
Tanıştığım kadınlara karşı nasıl davranacağımı, ne zaman yazacağımı kestiremiyorum. Sürekli benim yazmam mı gerekiyor?
Tanıştığım kadınlara karşı nasıl davranacağımı, ne zaman yazacağımı kestiremiyorum. Sürekli benim yazmam mı gerekiyor?
Tanıştığım kadınlara karşı nasıl davranacağımı, ne zaman yazacağımı kestiremiyorum. Sürekli benim yazmam mı gerekiyor?
Tanıştığım kadınlara karşı nasıl davranacağımı, ne zaman yazacağımı kestiremiyorum. Sürekli benim yazmam mı gerekiyor?
Cevapla