Ben hiç sevilmeyecek miyim?

Şu yaşıma geldim ama hiçbir zaman sevildiğimi hissetmedim. Ailem en ufak fırsatta beni her seferinde paramparça ettiler. Ben çocuk değilim ergen değilim. Abarttığımı falan düşünmeyin. İşittiğim laflar hiç hafif laflar değil. Bazen diyorum ki lan ben o kadar mı kötü bir insanım ne bu nefret aq kötü bir alışkanlığım bile yok, olsa ne yaparlardı diyorum. Hiç sevgilim de olmadı. Çünkü bizzat tanıdığım kimse çıkma teklifi etmedi. Hep ne bileyim profilimden beni beğenenler, ortaklarımın ortakları vs. Ya erkeklere yüz veren biri değilim. Biri adım atmadığı sürece adım atan biri de değilim. Çünkü sevenin gerçekten hissettireceğini biliyorum ama hiç hissetmedim. Hoşlandığım insanların başkalarından nasıl hoşlandığını, ne kadar güzel sevdiklerini hep izledim. Özellikle birine karşı aramızda hiçbir şey yaşanmamasına rağmen tüm duygularımı harcadım. Onun bir kere olsun instagramına giremedim. Her zaman takip et yazısıyla karşı karşıya çıktım. Snapten ekledim asırlar sonra ekledi ve eklediği gün daha ben beni eklediğini fark edemeden çıkardı. 1 ay sonrada başka bir kızı nasıl öptüğünü gördüm. Baba sevgisi görmedim. Her fırsatta bağırıp çağırıldım, her fırsatta ezildim. Annem zaten her fırsatta erkek çocuk istediğini, gebermemi, keşke doğmasaydın, itin çocuğu köpek diye çağırır beni. Gerçekten bir tane kötü alışkanlığım yok. Hatta her gören ne kadar temiz gül gibi kızsın der. Ben sadece izleyecek miyim? Hatta bazı arkadaşlarım hoşlandığım çocuklar hakkında işte onlar senin ondan hoşlanacaklarına inanmıyorlar o yüzden çabalamıyorlar vs diyor. Ya ne alaka ne alaka. Sadece bir kez birinin beni sevdiğini hissetmek istiyorum. Birine sarılmak istiyorum. Yanlış anlaşılmasın ama saatlerce sevdiğim adamın kollarında ağlamak istiyorum.