Ben hiç sevilmeyecek miyim?

kendime bile itiraf edemediğimi buraya yazacağım. geçenler de yeni bir işe başladım. oraya gelen yeni çocuklardan biri benimle sohbet etmek için girişince ben de ona doğru dönüp konuşmaya başladım. parmağındaki alyansı fark ettim. içimden galiba evli diye geçirdim. maskesini çıkardığında eski aşık olduğum kişiye benzediğini fark edip bi tedirgin oldum. sohbet ettikçe ne kadar cana yakın, iyi niyetli bir çocuk olduğunu gözlemledim ve onunla sohbet ederken hiç sıkılmadım. sanki su gibi aktı zaman. geçen hafta nişanlandığını öğrendim. seneye evleneceğini falan anlattı. hatta nişanlısını gösterdi. ortalama güzellikte bir kızdı. tam on beş yıldır beraberlermiş. o kadar imrendim ki buna. bazı kızlar gerçekten çok şanslı diye geçirdim içimden. ve ne bilim öyle biriyle sevgili olmak isterdim gerçekten. bana karşı öyle iyiydi ki... kafasında hinlik yok. sürekli bir yardımcı olma telaşında. yani eski sevgilimin karakterinde olmasını istediğim her şey onda toplanmıştı sanki. bunu düşünebildiğim için kendime kızıyorum. fakat sadece bir düşünceydi. bu gece sevgisizliğime ağladım. hata üstüne hatalar yapıyorum. nitekim bazılari gerçekten çok şanslı. çiçek gibi seviliyorlar. Ben o kadar sevilsem ölürüm heralde.