Gerçek aşk, her şeye rağmen kalan mı, yoksa gitmeyi bilen mi?

Gerçek aşk çoğu zaman gitmeyi bilmektir her şeye rağmen kalmak bir aşk değildir eğer karşımdaki kişi bana eziyet ediyorsa beni küçük düşürüyorsa kalbimi kırıyorsa benim sevgimi aşkıma değer vermiyorsa sürekli olarak beni üzüyorsa bu her şeye rağmen kalıp da ben onun eziyetini sıkıntısını çekmek zorunda değilim dünyaya bir daha gelmeyeceğim. Ama değer görmediğim yerde sevdiğim halde çekip gitmek bence daha önemlidir.

Tek taraflı duygular olumlu veya olumsuz kişinin kendine olan öz saygısını bitirir.
Kendine saygı duymayan kişi için karakterden bahsetmek mümkün mü?
Karşındakine saygı duyabilir mi?
Hayatta kalabilir mi?
Hepsini bir tarafa bırakalım.
İnsanlar kendi yapamadıklarını başkasından bekleyip yapamadıklarında karşındakini suçlarken aslında altan altan kendilerini mi suçlarlar?

Her şeye rağmen kalan sonunda aynı çatı altında yuva kurmayi başarandır