İki kişilik sevmek ağır değil mi?

Bunu niye kendine yük edindiğin anlamyorum insanın.. Bir ihtimali sevmek onu la ilgili hayaller kurmak gerçekleşmese bile insana bir yolculuk armağan ediyor.. Hayat bakış açıları da gizli bunu bir tık değil de bir yol olarak görmek ve ondan birşeyler ogreek keyif almak önemli.. Sonra zaten uyandığında o yolda hiç olmadığıni idrak ediyorsun.. İnsan kendine sürekli bir şeyler yüklemeyi seviyor.. Acı ya da keder bazen bizi besliyor. Özellikle seçiyoruz.. Ama öyle olması gerekmez :))

İki kişilik sevmek… evet, ağır.
Çünkü bir noktadan sonra hem kendi kalbini taşıyorsun, hem de onun kalbinde bir yer tutmaya çalışıyorsun. Bir tarafında umut, diğer tarafında yorgunluk. Birini sevmek zaten başlı başına bir cesaret işi, ama iki kişilik sevmek yani hem onun yerine de sevmek bir tür sessiz savaş gibi.
Bir yerden sonra neden hep ben? diye sormaya başlıyorsun.
Yine de bırakamıyorsun. Çünkü sevdiğin insanda hâlâ bir ihtimal görüyorsun; belki bir gün o da senin kadar hisseder diye.
Ama gerçek şu ki, iki kişilik sevgi hep eksik kalır.
Ne kadar güçlü olursan ol, sevgi tek başına büyüyemez. Bir yerden sonra o ağırlık insanın ruhuna çöküyor.
Ve o zaman anlıyorsun… sevmek güzel, ama yalnız başına sevmek kadar yorucu bir şey yok.

2 kişilikten kasıt farklı 2 kişiyi sevmek ise bu doğru değil zaten. Birisi ilişki yaşadığın duygusal bağlı olduğun kişidir onu öyle severken diğerini arkadaş olarak sevmek mümkün en fazla. Zaten sevmiyorsa arkadaş olmaz