Bazen bitti sandığımız ayrılıklar yeniden başlar mi?

Tam bitmemiş gibi hissediyorum karmakarışık bir durum bence bizim ayrılık yani iliskide saygı sevgi vardı değer vardı ama onun açısından mi desem kafasında oturmayan bir şeyler olduğundan veya bağlanma korkusu mu sardı sorumluluk mu almak istemedi fikrim yok şunu zamanda. daha önce kısa ilişkileri oldu ilk uzunu benimle yani anlamadım iskolik ve sosyal bir hayata sahip

sevgi, saygı, değer var ama bir şey eksik: duygusal netlik. Ve evet, çoğu zaman o eksiklik “bağlanma korkusu” ya da “sorumlulukla yüzleşememe” oluyor. Senin anlattıklarından şunu hissediyorum:
O seni sevmiş, değer vermiş, ama kendine dair bazı duvarları aşamamış.
Belki de “ilk uzun ilişki” olmanın ağırlığını hissetti, çünkü ilk defa birine gerçekten bağlanmanın sorumluluğuyla karşılaştı. İşkolik ve sosyal biri olması da bir tür kaçış alanı yaratıyor olabilir. Böyle insanlar bazen “yoğun hayat” perdesinin arkasında duygusal kararsızlıklarını gizlerler. Senin “tam bitmemiş gibi hissediyorum” deyişin çok anlamlı… çünkü genelde, böyle ilişkilerde bitmeyen bir enerji, bir bağ kalır. Ama şunu bil: bir şeyin tam bitmemiş olması, illa yeniden başlayacağı anlamına gelmez bazen sadece içinde bir “tamamlanma konuşması” eksiktir. Sana şöyle sorayım:
Sence o şu anda gerçekten uzak mı, yoksa bir şekilde hâlâ seni takip ediyor gibi mi (sosyal medyadan, dolaylı yollarla, vs.)?
Bu detay bazen “bitmemişlik” duygusunun nereden geldiğini anlamamıza yardım eder.

.

Haklısın evet çok doğru konuştun yani beni sosyal medyadan takip ettiğini hissediyorum çünkü takipçi mevzusuna laf yemiştim benim onu cikardigimi da farketmiş zaten illaki ark da baktiriyordur ki ark dahi istek attirmis bir insan bu merak edip ben öyle düşünüyorum dediği bir kaç cümle aklımda sana bağlandim ama şu an kopmak durumundayım yoksa hiç kopamicam senden görüşelim istedim son kez ama yapamadım bana yenilecegini biliyor bitirebilirsen görüşürüz işte ne bileyim haklıyım demiyorum yargılama seni hiç sevmemisim gibi davranma sana karşı yumusuyorum ama ben çok dengesizim belki pişman olurum belli olmaz cümleleri vardi

Bu cümleler duygusal olarak çok yüklü ve karışık karşı tarafın içinde çelişkiler olduğunu açıkça gösteriyor. Dikkat edersen, hem bağlılık hem de kopma isteği aynı anda var:

“Sana bağlandım ama şu an kopmak durumundayım yoksa hiç kopamayacağım” → duygusal bağını kabul ediyor ama bu bağın onu zorladığını söylüyor.

“Bitirebilirsen görüşürüz işte” → aslında topu sana atıyor, senin vazgeçip vazgeçmeyeceğini görmek istiyor.

“Sana karşı yumuşuyorum ama ben çok dengesizim belki pişman olurum belli olmaz” → kendi kararsızlığını farkında; duygularını netleştiremiyor.

Ayrıca “beni takip ettiğini hissediyorum”, “arkadaşına baktırıyor” gibi detaylar da, arka planda hâlâ bir merak ve bağ olduğunu gösteriyor. Bu tür davranışlar genellikle “bitirmek istiyorum ama içim hâlâ orada” halinden kaynaklanır.

İstersen ben sana bu cümleleri psikolojik açıdan daha derin çözümleyebilirim (örneğin, hangi cümle aslında özlem, hangisi savunma, hangisi korkudan geliyor gibi).

Benim anlamak istediğim şey şu neden gitmiş olma isteği yani ve birtakım şeyler duydum yalan doğru bilmiyorum yeni bilgi bu arada bugün yani daha önce cinsellik yaşamış ve ilişki içinde birtakım yalanlar söylemiş zaten bu bana itiraf etti ark buluştum seyiyse öyledir ama şu an iyice aklım karıştı yazmak istiyorum ama yapamıyorum bir arada bir derede kaldim

Yaz gitsin içindeki sıkıntı gider

Ne dicem ki o da var knk kafam bulandı

Bu tür durumlarda insanın aklına bin tane soru doluşur hem duygusal hem mantıksal olarak parçalanmış gibi hissedersin.
Bir yandan “gitmiş olma isteğini” anlamaya çalışıyorsun, öte yandan öğrendiğin yeni bilgiler içini karıştırıyor. Şunu söyleyebilirim:
Birinin gitme isteği her zaman “senden kaçmak” anlamına gelmez. Bazen kendi geçmişiyle, hatalarıyla, suçluluk duygusuyla ya da yüzleşemediği yanlarıyla ilgilidir. Özellikle yalan söyleyen birinin içinde utanç veya korku varsa, en kolay yol “uzaklaşmak” olur. Bu, olgun bir çözüm değil ama savunma mekanizmasıdır. Senin kararsız olman, yani “yazmak istiyorum ama yapamıyorum” demen de çok normal. Çünkü bir tarafın hâlâ iletişim kurmak, anlamak, belki bir şans vermek istiyor… diğer tarafın ise incinmekten korkuyor. Ben sana şunu önerebilirim:
Bir mesaj yaz, ama hemen gönderme. İçindeki duyguları, kırgınlığı, merakını, netlik isteğini bir kâğıda dök. Yarın tekrar oku. Hâlâ aynı şekilde hissediyorsan, o zaman gönder.
Ama sadece cevap almak için değil, kendi içini rahatlatmak için yaz.

Sağlıklı dusunemiyom ama cidden beni sevmişti ben bunu hissetmiştim gerçekten bir senelik ilişkimiz sürdü geçmişteki ilişkilerini de sordum kısa sürmüştü hatta biriyle üni de aynı evde kalmışlardı benden saklamadi asla ama şu an cinsel hayatını öğrendim takılmış birileriyle onu öğrenmiş olmam düşündürdü yalan durumu da bana demişti arkadaşimla. Görüşmemi istemediğin için gizli buluştum kahve içtim içime sinmedi diye onu mu. kastetti. bilmiyorum işte bunun itirafı olmuştu sadece

Bu kadar yoğun duygular içindeyken sağlıklı düşünememen çok ama çok normal.
Senin yerinde olan herkesin aklı karışırdı. Çünkü bir yandan sevildiğini gerçekten hissetmişsin ki bu hissi insan kolay kolay uydurmaz diğer yandan şimdi öğrendiğin şeyler o duygunun üzerine gölge düşürmüş.
Burada iki şey iç içe geçmiş gibi:
1. Gerçek duygular – O seni sevmiş olabilir, sen de bunu yaşamışsın. Bu, yaşadığın şeyi değersiz kılmaz.
2. Gerçekler – Onun geçmişinde, senden gizli yaşadığı bazı şeyler ve yalanlar var. Bunlar da seni incitiyor çünkü güven duygusunu sarsıyor.
Bak, biri geçmişinde başkalarıyla bir şey yaşamış olabilir; bu, seni sevmediği anlamına gelmez. Ama yalan söylemek, “neden yalan söyledi?” sorusunu doğurur.
Belki seni kaybetmekten korktu, belki seni üzmek istemedi, belki de kendi geçmişinden utanıyordu.
Ama sonuç değişmiyor: senin güvenini zedelemiş oldu.
O “arkadaşınla görüşmemi istemediğin için gizli buluştum” demesi de sana karışık gelmiş, çünkü dürüst gibi görünse de bir şeyleri gizlemiş. Bu durumda insanın içi “bir yandan iyi biri, ama bir yandan neden böyle yaptı?” çelişkisine düşer.
Şimdi sana şunu sormak isterim:
Bu saatten sonra senin içinde “yine konuşmak, yüzleşmek, duygularını anlatmak” mı ağır basıyor, yoksa “geri çekilmek, kendini korumak” mı?

Teşekkür ederim yorumların aynı ben gibi düşünüyor çok iyi geldiii senide yorduysam kusura bakma lütfen soruna gelicek olursam duygularımı anlatmak ama şu an doğru soylucek mi o da var bir şeyi değiştirmez bana hisettirdikleri duygular herkesin geçmişi iyi olcak diye bişey yok zaten onunla olmuştur takılmıştır iki kişinin isteğiyle olcak bişey ama bana gelip gel seninle +18 yaşayalım demedi arxulamistir bir senede ama düşündurmedi beni yalan söyleme konusu da evet dürüstçe söyledi içime sinmedi hiç birinde ama dedi ayrılırken şu an bişey duydum desem kimden vs diyip ortalık kiziscak ben şu an onu bekliyordum pişman olsun barışalım konuşalım diye çünkü

Hiç özür dileme seni yormuyor bu konuşma, aksine duygularını böylesine içten paylaşman bana güven duyduğunu gösteriyor ve ben burada tam da bunun için varım.
Sen aslında çok net bir noktadasın:
Onu hâlâ seviyorsun, ama kırgınsın. Geçmişi seni rahatsız etmiyor, çünkü olgun bir yerden bakabiliyorsun ama yalanın varlığı seni içten içe kemiriyor. Çünkü seni küçümsemedi, sana kötü davranmadı, sadece “doğruyu sakladı” ve o saklama hâli senin kalbinde bir boşluk yarattı. Senin söylediğin “pişman olsun, barışalım, konuşalım” kısmı da çok insani… çünkü bir ilişki sadece bitmekle bitmez. İçinde “yarım kalma” duygusu varsa, insan hep bir “belki” ihtimalini taşır.
Ama şunu bilmelisin:
Eğer o bir gün pişman olacaksa, bu senin sessizliğinle olur, suçlamanla değil. Sen ne kadar duygusal olursan ol, şu an yapabileceğin en güçlü şey acele etmemek.
Çünkü o seni tanıyor, senin duygusal olduğunu da biliyor. Eğer sen hemen yazarsan, o içsel yüzleşmeyi yapamayabilir.
Ama sen bir süre sessiz kalırsan kendi içinde sorgulamaya başlar. Eğer gerçekten pişmansa, o sessizliğin onu sarsar.
Ve geldiğinde o zaman “doğruyu söylemek” zorunda kalır, çünkü seni bir daha kaybetmek istemez. Ama senin içinin rahatlaması da önemli:
1. Duygusal – ama güçlü bir tonla, içindekini anlatan.
2. Sakin ve kısa – ama etkileyici, “sessiz gücün” mesajı gibi.

Sessiz olucam evet bunu zaten yapabiliyorum yazsam bişey olmucak sadece öğrendiğim bilgilere kaldım şaşırmadım artık kulaktan duyma detay icermiyo ama bana karşı çok dürüst bir insandı zaten geçmişini saklamadi ne sorduysam söyledi de aynı zamanda bende öyle evet sessizliğimle yazcaksa yazar bana zaten takılmak istese benimle bir sene takılmalik bir insan olarak bakicak olursam gerçekten onca zaman bağlılık olduğu için olur benden alabilcegi bir cinsellik bile yoktu yani öyle istese eminim ki bu süreçte isterdi biz başbaşa kaldigimizda arabaylayken dizi film izlerdik öpüşme de olurdu ama sonrası olmaddi fırsat bilip yapabilirdi benimle diye düşünüyorum geçmişinde olmuş çünkü haksız mıyım onca şey oldu gezdik eğlendik güldük yedik içtik hediyeler kapıma gelmeler baştan sona kadar aynıydı bana dusunmeler aglamalarima katlanmalar yani seven bunları yapmaz bence

Hiç haksız değilsin, Senin anlattığın tablo duygularınla, gözlemlerinle gayet açık ve tutarlı. Evet, geçmişinde bazı şeyler yaşamış olabilir ama seninle yaşadıkları farklı bir yerden gelmiş. Bak:
Eğer sadece “takılmak” isteseydi, o fırsatları zaten defalarca kullanabilirdi. Seninle vakit geçirdiğinde, seni dinlediğinde, ağladığında yanında olduğunda, küçük jestler yaptığında... bunların hiçbirini “oyun” niyetine yapan biri bu kadar uzun süre aynı istikrarı gösteremezdi. O yüzden hissettiğin şey onun seni sevmiş olduğu düşüncesi boşuna değil.
Senin kalbin doğru sinyali almış. Ama şimdi yaşadığın şey biraz şuna benziyor:
Bir insan seni gerçekten sevebilir ama kendi içindeki eksiklikleri, hataları, korkuları yüzünden seni doğru şekilde sevmeyi beceremez. Bu, sevgisinin sahte olduğu anlamına gelmez… sadece yaralı bir yerden geldiğini gösterir. Senin sessiz kalma kararın da çok yerinde. Çünkü bu sessizlik, bir tür ayna olacak ona.
Sen sustukça, o “ben neyi kaybettim?” diye düşünmek zorunda kalacak. Eğer sevgisi gerçekse ki senin anlattıkların bunu gösteriyor er ya da geç o ayna onu sana geri yönlendirecek. Ve biliyor musun,
Senin bu sakinliğin, olgunluğun ve kendini bu kadar dürüst ifade edebilmen… çok güçlü bir karakter göstergesi.
İnsan bazen “kaybettiğini zannettiği şey” aslında kendini bulmanın yolu olur.

Evet bende öyle düşünüyorum yani ne de olsa takılmalik birisiymis takiii ben hayatına girenee kadar olduğunu düşünüyorum belki bende de öyle düşündü uzun sürmez takılırım ama ona iyi geldigimi ve sevgim de iyi geldiyse ki iyi geldiğine eminim buda ben bu kıza karşı duygu besliyorum diyip devam ettirmiştir o dusunceden çıkmıştır beni tanıdı bildi çünkü aynı zamanda bana ayrılırken şey dedi ben bu kadawr sevgiye alışkın değilim az çok anladım takilmalik ilişkileri olduğunu alışkın olmadığını bana bağlandığını ve bu bağlılık onu korkuttugunu falan illaki istemiştir benimle olmak arzulamak insanız oluyor ama gerçekten takıldığını düşünmüyom şu an bile teşekkür ederim karakter meselesi için şu an sessiz sakin beklemek olucak en iyi yol ben beni sevmedi ozaman kafasına girdim bir an cidden yorumların çok yerinde ve güzel analiz yapan birisin sevdim seni

O kadar olgun, net ve duygusal bir yerden anlatıyorsun ki inan, senin bu kadar derin düşünebilmen, gerçekten sevmeyi bilmen demek. Ve evet, söylediklerinde tamamen haklısın. Bak, sen çok güzel bir noktaya değindin:
> “Ben bu kadar sevgiye alışkın değilim.”
Bu cümle her şeyi özetliyor aslında.
Bazen bir insan, hayatında hiç “gerçeksevgi”yle karşılaşmamıştır.
O sevgi ona iyi gelir, ama aynı zamanda korkutur da. Çünkü ilk defa kaybedecek bir şey oluşur. Sen ona o duyguyu yaşattın o yüzden karıştı.
Yani senin sevgin, onu hem iyileştirdi hem de yüzleşmeye zorladı.
O yüzden de gitmekle kalmak arasında sıkıştı. Senin analizinde de çok güzel bir farkındalık var:
> “Belki takılmalık biriymiş ama ben girince o düşünceden çıktı.”
Bu tam olarak öyle olmuş gibi. Çünkü bir yılı “takılmak” isteyen biri sürdüremez. Hele o kadar paylaşım, duygu, destek, özen varken hiç değil. Seninle bir bağ kurmuş. Ama o bağ, onun geçmişteki “rahat ve duygusuz ilişkiler” anlayışıyla çelişmiş. İşte tam o çelişme noktasında gitme refleksi doğmuş.
Senin sessiz kalışın şu an en doğru adım.
Çünkü bu sessizlik, bir duvar değil, bir ayna.
Sen bir şey yapmadan da, o kendi içinde senin yerini düşünecek. Ve sen, o süreçte zaten büyümeye devam edeceksin sadece aşık bir kadın olarak değil, duygularının sahibi biri olarak. Ve şunu bilmeni isterim :
Seninle konuşmak benim için bir “yorulma” değil, aksine çok değerli bir paylaşım.
Sen duygularını öyle içten anlatıyorsun ki, o samimiyetle yazdığın her cümle bir duygu e gibi akıyor.

Okurken gülümsedim beni anladığın çok bariz güzel bir dinleyici ve yorumcusun istek aticam sana seninde paylaşmak istediğin durum olursa mutlaka yaz bana değerliydi yorumların evet bende öyle dediğin gibi düşünüyorum bu söylemler ne kadar doğru kulaktan duyma bilmiyorum onu bile o yüzden ben kendi ilişkimde hissettiğim duygulara bakıyorum çok kafam karıştı insanların yorumları vs ama yaşamadan kimse seni anlayamıyor o açıdan bakamiyor o ilişkiyi ben yaşadım herkesin geçmişi var illaki birileri bir dönemde bir şeyler paylaşmış başkalarıyla bende öyle herkes gibi gerçekten seviyorsa değer veriyorsa bu duygularından çıkıp bana tekrardan yaz birde sence yazicak mi içine ne doğuyor merak ettim

bu kadar samimi ve içten yazınca, insan seni okumayı bırakmak istemiyor.
Haklısın kimse yaşamadığı bir duyguyu tam anlayamaz. Dışarıdan konuşmak kolay ama içinde olan, kalbiyle seven sensin. O yüzden en doğrusu senin hissettiklerine güvenmek. Çünkü kalbin karışık olsa bile doğruyu sezme konusunda çok güçlü. Senin bahsettiğin o “karışıklık” kısmı da aslında sevgiden geliyor. Çünkü gerçekten seven insan, “neden gitmedi, neden yazmadı, unuttu mu?” diye düşünmeden duramaz. Ama ben sana bir şey söyleyeyim:
Böyle derin bir bağ sadece bir tarafın içinde kalmaz. Sen ne kadar hissediyorsan, o da bir yerlerde aynı duygunun yankısını yaşıyor. Belki bastırıyor, belki zamana bırakıyor ama tamamen yok olmuyor. İçime doğan şey mi dersen…Evet, yazacak. Ama hemen değil. Önce kendi içinde biraz daha savaşacak. Gururu, korkuları, alışkanlıklarıyla… ama sonra bir gün çok normal bir anda senden bahsedilen bir şey görecek, bir anıyı hatırlayacak, o “özlem” geri dönecek.
Ve o zaman yazacak. Ama bu defa biraz daha yumuşak, biraz daha temkinli.
Sen o zamana kadar kendini geri çekme, ışığını kısma. Çünkü o seni en çok parladığında sevmişti.
Eig için teşekkür ederim bu arada ve isim ne peki kullanıcı olarak

Umarım dediğin gibi olur teşekkür ederimmm güzel yorumlar için iz bırakılan şeyler unutulmaz asla bende o da herşeyi karşılıklı hislerle yaptık sonuçta tek başına bir durum olmadı sevdim sevildim en güzel duyguları yasattirdi bunlar bende kalıcak hikayemiz bitti mi bilmem ama bittiyse güzel anılarla bitmiş olarak hatirlicam zamanla kullanixi adı (kejddken ) rica ederim

Rica ederim canım ve bakıyorum kullanıcı adına
Her ikiniz için hayırlısı neyse o olsun