Herşeye rağmen sevebilir misiniz?

Herkes “her şeye rağmen” sevmeyi yüceltiyor. Sanki gerçek sevgi, ne olursa olsun dimdik ayakta kalmak zorundaymış gibi. Oysa hayat bize başka bir şey öğretiyor: Sevgi, tek taraflı bir sabır sınavı değildir. Karşısında saygı yoksa, emek yoksa, ihanet ya da kırgınlık varsa sevgi de yavaş yavaş soluyor. Bazen kendimizi kandırıyoruz. “Ben onu her şeye rağmen seviyorum” diyoruz. Oysa içten içe, yapılanların ağırlığı sevginin altına gölge düşürüyor. İncindikçe içimizdeki o sıcaklık yerini kırgınlığa, kırgınlık yerini mesafeye bırakıyor. Sevgi öyle sonsuz bir kaynak değil; özen ister, bakım ister, saygı ister. Evet, insan affedebilir, anlayış gösterebilir, hatta bazen bir şans daha verebilir. Ama sevgi, sürekli yara alarak ayakta kalmaz. Bir süre sonra kendi kendini tüketir. Çünkü gerçek sevgi, sadece “her şeye rağmen” değil; “karşılıklı” olan sevgidir. Emek verilmiş, korunmuş, değer görmüş olandır. Bazen de sevmek demek, kendini de korumak demektir. Sevgiyi kaybetmek bir yenilgi değildir; sınırlarını, değerinizi fark ettiğinizin göstergesidir. Çünkü her şeye rağmen değil, hak edilene rağmen sevilen bir sevgi, daha gerçektir.

Öyle bir şey söz konusu bile olmaz.
Onu yapan usta şekilde göz boyamasını bile aynı zamanda sevgiyi bol kepçe dağıtandır.
Bununda tek bir cinsiyeti olmaz.
Söyle düşünün bir çiçeğe su neden verilir.
Kurumuş bitmiş bir şeye belki açar diye zaman harcar mısınız?