Aklını çelmek kolay mıdır?

Eskiden insanın aklı daha çabuk çelinir. Yeni bir söz, bir ilgi, biraz umut, biraz sıcaklık. Bir bakmışsın bir cümlenin peşine takılmışsın, bir gülüşe bağlanmışsın. Çünkü gençken, tecrüben azken veya kalbin daha kırılmamışken, “belki bu defa” diyerek her şeye daha açıksındır. Ama zaman geçtikçe, yaşadıkların sana bir şey öğretir. Kim ne söyler, hangi davranış neye çıkar, hangi vaat boş, hangisi gerçek; bunları daha kolay anlarsın. Deneyim seni, aklını çelmek isteyen insanların oyunlarına karşı korumalı bir hale getirir. Artık güzel sözler yetmez, davranış görmek istersin. Artık samimiyetle sahteciliği daha hızlı ayırt edersin. Bu yüzden “aklını çelmek kolay mı?” diye sorulursa, cevabı hayırdır. Hele bu saatten sonra hiç değildir. Çünkü artık içinden bir ses, eskiden susturduğun sezgilerini daha net konuşur. Artık herkesin dediğine kanmaz, herkesin gösterdiğine inanmazsın. Güven, zamanla kazanılır; değer, emekle gösterilir. Kısacası, yaşanmışlık insanı daha güçlü, daha dikkatli ve daha seçici yapar. Eskiden kolaydı belki aklını çelmek. Ama bu saatten sonra? Artık olmaz. Çünkü artık kalbinin anahtarı da, aklının yolu da sadece senin elindedir.

Ben de şu var biraz arızalı ve bozuk kod görünce düzeltme eğilimi var bunu bir savaşa dönüştürüp yarattığım karaktere bağlanmaya başlıyorum aslında kişiler O (sıfır) etkiye sahip..

Yani aklı çelinen değil, kendi aklını kendi düzenini yaratarak zamanla besleyerek dolduran biriyim, hormansal bir çekim ya da koca koca duyguların gölgesinde büyüyen bir olgu değil benim için aşk, biraz oyun, biraz kendini zorlama ve bir dünya yartma eğilimi...

O nedenle zor değil imkansız hale geliyor

Ben istemediğim sürece Instagram da aşağı yukarı kaydırdığım kısa video tadında kalıyor her şey...

Özüne erişince olayların, toplama da etkisiz eleman tadında 1 (ben) + 0 (o) = yine 1 :))

Ben o oyunu bozarım.
Tv senaryoları ile yaşayanlar ancak kendi aklını çelebilir.
Benim aklımı çeldiklerini kısa süreliğine çeldiklerini ancak zannedebilirler.