Sevgilinle hangisini izlemek isterdin. Gündoğumunu mu, günbatımını mı?

Sevgilimle günbatımını izlemek isterdim.

Çünkü günbatımı bir vedadır ama hüzünlü değil, sıcak ve ağırbaşlı bir vedadır. Gökyüzü turuncuya, pembeye, mora çalarken yan yana oturmak, hiçbir şey söylemeden aynı manzarayı paylaşmak. O anlarda zaman yavaşlar. Konuşmak gerekmez, çünkü sessizlik bile paylaşılır. Gündoğumu umut vaat eder ama günbatımı bir güven duygusu taşır: “Bugün bitti, ama biz hâlâ buradayız.” Belki el ele, belki başını omzuma yaslamış. Güneş çekilirken biz birbirimize biraz daha yaklaşırız.