Aşk bir hastalık mı?

Bu soru yüzyıllardır soruluyor. Kimileri "evet" diyor, çünkü aşk geldiğinde insan kendini kaybeder, düşünemez, uyuyamaz, yerken tad alamaz. Kalp hızlı atar, eller titrer, zihin sürekli aynı kişiyi düşünür. Tıpkı bir ateşli hastalık gibi… Bu yüzden bazıları aşkı "geçici bir delilik" olarak tanımlar. Hatta bilim de aşkın ilk döneminde beyinde salgılanan hormonların, bir tür bağımlılıkla benzer etkiler yarattığını söylüyor. Ama aşk sadece bir hastalık olsaydı, insan onu bu kadar arar mıydı? Aşk aynı zamanda bir canlılık, bir heyecan, bir varoluş hâlidir. İnsanı dönüştürür, derinleştirir, bazen de olgunlaştırır. Aşk sayesinde insan kendinden çıkar, bir başkasını düşünmeyi öğrenir. Belki sancılıdır, belki huzursuzluk verir ama aynı zamanda bir yaşama enerjisi de taşır. Bu yüzden aşk bir hastalık değil; belki ruhun geçirdiği bir çalkantı, bir tür yeniden doğma süreci olarak görülebilir. Acıtır, ama öğretir. Tüketir, ama iz bırakır. Sonuçta aşk, ne tam bir hastalık ne de tamamen bir iyileşme hâlidir. Ama şüphesiz, geçip gittikten sonra insanı eskisinden farklı biri yapar.

Aşk bazen gerçekten bir hastalık gibi hissettirebilir çünkü insanın aklını karıştırır, kalp atışlarını hızlandırır ve düşüncelerini tamamen ele geçirir. Ama aslında aşk, biyolojik, psikolojik ve duygusal birçok unsurun birleştiği karmaşık bir duygu durumudur. Beyinde mutluluk, bağlılık ve motivasyonla ilgili kimyasallar salgılanır; bu da kişiyi adeta büyülenmiş gibi hissettirir. Dolayısıyla, aşık olmak bazen kontrolü zorlaştıran, yoğun duygusal tepkilere neden olan bir süreçtir. Ancak bu “hastalık” kelimesi daha çok mecaz anlamda kullanılır çünkü aşkın kendisi doğal ve sağlıklı bir duygudur. Tabii aşkta aşırıya kaçmak, takıntılı davranmak ya da kendini kaybetmek sorunlara yol açabilir. Özetle, aşk bir duygu ve deneyimdir; kimi zaman insanı hasta gibi hissettirse de aslında yaşamın en güzel ve anlamlı parçalarından biridir.

Aşk bir hastalıktı artık aşısı bulunmuş corona gibi bende pekde takmıyorum ilk olduğun zamanlar çaresizsin yavaş yavaş ilerlemelerle aşısını buluyorsun ne kadar önemsiz olduğunu mesela