Gerçek aşk strateji kabul eder mi?

Eğer aşkı, tamamen saf, içgüdüsel ve kendiliğinden doğan bir duygu olarak kabul edersek, o zaman stratejiyle, hesapla, planla bir araya gelmesi mümkün görünmez. Gerçek aşk, akışına bırakılmış, doğal bir şekilde gelişmiş, herhangi bir çıkar ya da beklenti barındırmayan bir bağdır. Bu bağlamda strateji, aşkın doğallığını bozan bir müdahale gibi durur. Ama gerçek hayat, sadece duygularla yürümez. İnsanlar, kırılgan, korkan, geçmişten etkilenmiş varlıklardır. Bazen birini çok sevsek bile, o sevgiyi ifade etme şeklimiz stratejik olabilir. Onu kaybetmemek için, onu anlamak için, onu kazanmak için bazı şeyleri zamanlamaya, dengelemeye, düşünmeye çalışırız. Bu stratejiler, hissi azaltmaz ama ilişkiyi sürdürebilir hale getirebilir. En saf aşk, elbette en doğal, en içten olanıdır. Ama saf olmak her zaman plansız olmak mıdır? Bazen iki insan birbirine delice âşık olur ama birbirini yavaş yavaş tanımak, anlamak için zamana ve dikkatli davranmaya ihtiyaç duyar. Bu da bir tür stratejidir, ama kötü niyetli değil; koruyucu, yapıcı bir strateji.

Bence gerçek aşk strateji kabul etmez. Çünkü aşk zaten kendiliğinden akar, doğallığıyla güzeldir. Birine gerçekten sevgi duyuyorsan, plan yapmaya, taktik uygulamaya gerek kalmaz. Strateji işin içine girdiğinde, sanki karşı tarafı yönlendirmeye ya da kontrol etmeye çalışıyormuşsun gibi olur. Oysa aşk dediğin şey, iki insanın birbirini oldukları gibi kabul etmesiyle anlam kazanır.