İnsanı olgunlaştıran, gerçek aşk mı yoksa hayal kırıklığının sarsıntısı mı?

Gerçek aşk bence olgunlaştırmaz. Onun yanında cıvıl cıvıl biri olursun, gülümsemen yüzünden eksilmez, saçmalamaktan çekinmezsin, ufak tefek hatalarını yüzüne vurmaz, rahat olursun, gözünü kapatınca da açınca da nerede olduğunu bilirsin, seni incitecek ve ilişkinize zarar verecek bir şey yapmayacağından emin olursun, güven verir ama bu tatlı bir güvendir, diken üstünde hissettirmez yani. Ama hayal kırıklığı yaşatırsa o zaman yeni biri olursun, asıl o zaman olgunlaşır insan. Ayrılığın ilk gecesi -bir de ihanet etmişse- o gece ağlamaktan uyuyamaz ve sabahlarsın, sebebini sorgularsın. Ne kadar güzel veya yakışıklı olursan ol o aynanın önünde dakikalarca kendini incelersin ama sebebini bulamazsın. İnsan sadece bir kere hayal kırıklığı yaşayınca hayata bakışı neredeyse tamamen değişiyor, tecrübeyle sabit şimdilik.

Hayal kırıklığının sarsıntısı insanı olgunlaştırır. Misal çok değer verdiğin birisi senin arkandan iş çevirip senin gururunu kırarsa bir dahakine temkinli olursun, YKS'yi bu yıl yapamadıysan seneye daha çok çalışıp yaparsın. Çünkü onun anlamını derinden kırılarak öğrenirsin.

Ama konu gerçek aşktan darbe yemeye gelince iş değişir. Zira bir başkası hayatına girer. Ona da değer verirsin, ona da aşık olursun. Evet, temkinli davranırsın lakin gene seversin.

Aşk birbirinin çocuk yanlarını gösterir zevklidir eğlencelidir doğru insanla yaşanıyorsa çok güzel bir duygu, Hayal kırıklığı gerçeklerle yüzleştirir ve maalesef acı şekilde tecrübe etmiş olursun hissettiğin duygular karakteri şekillendirebiliyor, olgunlaşmada bunun bir parçasıdır.

Insanı olgunlaştıran salt aşk değildir. Birçok etken vardır. Ama genelde insanlardan gelen darbelerden kaynaklanır elbette. Bunun yanında geçim derdi, hastalıklar, ölümler...

Aşk ise eğer gerçek ise ve hayal kırıklığı ile bittiyse tabii ki duyguları kontrol etmeyi öğretir.