İlişkide “kaybetmemek” mi asıl güç, yoksa “kaybetmeyi göze alabilmek” mi?

İlişkilerde asıl güç, çoğu zaman “kaybetmeyi göze alabilmek”tir. Çünkü bu, bir bağlılıktan değil, bir özgürlükten doğar. Sevdiğin insanı elinde tutmak için sürekli kendinden ödün veriyorsan, bu bir bağlılık değil, bir bağımlılıktır. Kaybetmekten korkan insan, sessiz kalır, kendi sınırlarını çiğnetir, hak ettiğinden azıyla yetinir. Oysa kaybetmeyi göze alan insan, kendine sadık kalır. Sınırlarını korur, değerlerinden vazgeçmez, sadece sevilmek uğruna şekil değiştirmez. Kaybetmeyi göze alabilmek, sevgisizlikten değil; cesaretten gelir. “Seni seviyorum ama önce kendime saygım var” diyebilmektir. Çünkü gerçekten sevgi varsa, tehdit edilmesi gerekmez. Kalmak için bir nedenin varsa, gitmek de her zaman bir ihtimaldir. Bu ihtimali göze alabilmekse, ilişkinin en sağlam zeminidir. Zira hiçbir sevgi, korku üzerine büyümez. Bu yüzden bazen asıl güç, birini elde tutmak değil, gerekirse elini bırakabilecek kadar kendine güvenebilmektir.

İlişkide gerçek güç kaybetmemekte değil kaybetmeyi göze alabilmekte saklıdır diyebiliriz. Çünkü sevgi kontrol etmek değil özgürce ve cesaretle yanında durabilmektir. Bu yüzden korkmadan bırakabilen insan aslında en sağlam bağlılığı yaşar..