Kendime bu saygısızlığı yapmak istemiyorum Ama çok da istiyorum fikir verir misiniz?

Bazen hayatımıza biri girer ve ilk başta öyle güzel görünür ki… Gülüşü, ilgisi, yanında hissettirdiği o sıcaklık… İnsan, gördüğüne inanmak ister. Hele ki onunla geçirdiğin vakit sana iyi geliyorsa, içten içe “Bu gerçek olabilir” diye umutlanırsın. Ama sonra birden, araya giren gerçekler olur; evlilik gibi, yalanlar gibi… Ve bu noktada kalbinle aklın iki ayrı tarafa çekişmeye başlar. Kalbin “Ama ben onu istiyorum” derken, aklın “Bu bana zarar verir” diyor. Bu çatışma kolay çözülmez, çünkü his dediğin şey düğme gibi kapanmaz.
Senin yaşadığın şey aslında sadece birine aşık olmak değil; ona yüklediğin “keşke doğru kişi olsaydı” hayaliyle de bağlısın. Ama şunu bil Kendini sevmek, bazen sevdiğin kişiden uzak durmayı seçmektir. Bu, kalpsizlik değil; tam tersine, kendi kalbine sahip çıkmaktır. Gömlek, hediyeler, anılar… bunlar kolay bırakılmaz. Ama kendini daha büyük yaralardan korumak, hepsinden daha kıymetlidir. Belki bugün çok zor gelecek, belki aklından çıkarmakta zorlanacaksın. Ama bir gün geriye dönüp baktığında, “O gün kendim için durabildim” demek, bu çekimin verdiği heyecandan çok daha değerli olacak.