Sevmeyeceğini bilmek mi seveceğine dair ümit beslemek mi?

Sevmeyeceğini bilmek, gerçeklere gözünü açmak gibidir. Acıtır ama nettir. En azından hayal kırıklığına uğrama riskin düşüktür. Kalbini fazla kaptırmazsın belki ama içinde bir boşluk da olur; “ya yine de bir ihtimal olsaydı” düşüncesi kıyıda köşede kalır.

Seveceğine dair ümit beslemek ise umutla zehirlenmek gibidir. Her şey güzel olacak sanırsın, beklersin, beklersin… Belki o gün gelir sanırsın. Ama gelmezse, o umut bir anda en büyük yıkıma dönüşür. Çünkü umut kırıldığında, sadece hayaller değil, insanın içindeki güven de parçalanır. Biri daha gerçekçidir ama duygusuz kalabilirsin. Diğeri daha kalptendir ama daha çok yorabilir.

Ama işin tuhafı şu ki:

İnsan çoğu zaman sevmeyeceğini bile bile yine de ümit eder. Çünkü kalp, mantıktan önce gider. “Olmaz” denileni ister, “imkânsız” olana bağlanır. Bu bazen bizi büyütür, bazen de tüketir.

Kısacası, hangisi daha iyidir sorusunun net bir cevabı yok. Ama hangisi daha insanca dersen, çoğu zaman ikinci seçenek: Seveceğine dair bir umut beslemek. Çünkü o umutla yaşamak, bazen kaybetmekten daha anlamlıdır.