Birini sevmek, onun yaralarını da sevmek midir?

Bence değildir, birini sevmek onun benliğini kendi benliğinde yaşamaktır onunla nefes almaktır. Yaralarını almak onlarıda kabul etmek insan için ağırlıktır. Anlamsız bir melankolide yapar, yapılacak en güzel şey o yaraları karıştırmamaktır. Kendi yaralarını kendi ağırlıklarını sevdiğin insana vermek ona haksızlıktır. Elbetteki felsefi olarak sıkıntılar sorunlar paylaşılır ona katılırım. Ama biri hayatına girmişse bir takvim başlar. Geçmişin acıları bedelleri yüzleşen kişinin sorumluluğudur. Bunları şikayet gibi ortaya dökmek ilişkiyi anlamsız bir melankoliye dökebilir bir zaman sonra ilişki tıkanmaya başlar büyüyemez büyümeyen her şey bir gün yok olmaya mahkum olur.

Bence evet. Birini gerçekten seviyorsan, onun sadece gülüşünü, güzel taraflarını değil; geçmişinden kalan yaralarını, kırıklarını da kabul edersin. Ama bu, o yaraları senin sarman gerektiği anlamına gelmez. Sevgi, karşındaki kişiyi olduğu gibi kucaklamak demek; kusurlarıyla, hatalarıyla, yaralarıyla… Çünkü insanı insan yapan sadece mutlu anıları değil, acılarından öğrendikleridir. Eğer sadece iyi taraflarını seviyorsan, o gerçek sevgi değil; hoşlanma ya da heves olur.

Yalnızca onun gülen yüzünü güçlü yanlarını ya da bize iyi gelen taraflarını değil aynı zamanda taşıdığı yaraları, geçmişinden getirdiği kırgınlıkları ve zaman zaman gösterdiği zayıflıkları da kabullenmek ve sevmektir. Çünkü sevgi, sadece kusursuz olanı değil kusurlarıyla birlikte bütünüyle bir insanı sarıp sarmalayabilmektir. Yaralar, bir insanın kim olduğunu şekillendiren izlerdir ve o izleri anlamaya çalışmak sevginin en derin ve en içten biçimlerinden biridir...