Tutku bittiğinde, geriye gerçekten aşk mı kalır yoksa yalnızca alışkanlık, sadakat ve paylaşılan hatıraların ağırlığı mı?

Tutku bittiğinde, geriye ne kaldığı sessizce ortaya çıkar. Artık kalbin hızlı atmadığı sabahlarda, göz göze gelindiğinde hâlâ bir sıcaklık hissediliyorsa, belki aşk hâlâ oradadır. Daha sessiz, daha derin, gösterişsiz bir hâlde. Ama bazen, o sıcaklık yerini yalnızca tanıdıklığa bırakır. Birlikte geçirilen yılların kurduğu ritim, duygunun yerini alır; artık sevmek değil, sürdürmek vardır. Gözlerin birbirine değil, aynı noktaya baktığı zamanlar çoğalır. Konuşmalar anıların etrafında döner; yeni bir şey değil, geçmişin yankısıdır anlatılan. Sadakat, sevgiyle değil, bir zamanlar verilen sözün ağırlığıyla taşınır. Ve alışkanlık, sevgi sanılır. Çünkü yokluğu rahatsız eder ama varlığı artık heyecan vermez. Tutku bittiğinde, aşk kalmaz demek değildir bu. Ama kalan şeyin aşk olup olmadığını anlamak, çoğu zaman cesaret ister. Çünkü bazı duygular, gitmeden önce gitmiş gibi davranır.

Tutku bittiğinde geriye ne kaldığı, o ilişkinin temeline bağlı. Eğer ilişki sadece tutkuyla başlamış ve o duygu üzerine kurulmuşsa, tutku bitince çoğu zaman geriye boşluk kalır. Ama arada gerçek bir bağ, samimiyet, ortak hayaller, zor zamanlarda omuz omuza durabilme varsa; o zaman tutku azalsa da yerini daha olgun bir aşka bırakır. Alışkanlık, sadakat ve paylaşılan hatıralar kötü şeyler değildir, ama tek başına yeterli de değildir. Aşk dediğin sadece ilk günkü heyecan değil, yıllar sonra bile ‘iyi ki sen’ diyebilmektir. Eğer bu kalıyorsa, tutku azalsa bile aşk hâlâ vardır.