Kalbinin bir dili olsa bize ne söylerdi?

Kalbimin dili olsa, belki şöyle derdi..
“Beni susturmaya çalışma, hissettiğim her şeyi açıkça yaşa. Sevgiyle, acıyla, umutla, korkuyla dolu bu dünyada, hissetmek varoluşun en saf halidir. Beni dinlediğinde, gerçek seni bulursun.”

Gecenin bu karanlık saatlerinde başımı yastığa dayadım, seni düşünüyorum. Gökyüzüne bakan pencerem var, yatağımın kenarında. Ben o pencereden ne zaman baksam seni hatırlıyorum. Mavi olmasa da, kahverengi gözlerin bana hep gökyüzünü hatırlatıyor. Gökyüzüne uzun süre bakamazsın ya, gözlerin kamaşır, sulanır. Senin gözlerine bakmakta böyle işte. Uzun süre bakamıyorum, baksam da gözlerim yaşarıyor. Bir tek gecenin bu kör saatinde bakabiliyorum gökyüzüne. Gökyüzü baktığımı görmüyor karanlıktan. Bende rahatça izliyorum. O uçsuz bucaksız yıldızları izliyorum. Sen olsan yanımda, gecenin bu kör saatinde senin gözlerine bakardım. Gözlerim yaşarmaz çünkü. Çünkü sen görmezsin beni. Gündüz de, gece de görmezsin. Bende elime kalemi alırım işte. Gözlerini anlatırım bu satırlara. Sahi, doya doya bakmadan nasıl böyle bildim gözlerini? Nasıl ezberledim yüzünün her santimini? Ah be sevgili ! Şu koca gökyüzü bile içinde ne aşklar barındırıyor. Kim bilir kaç aşığın onu izleyişine tanık oldu. Kaç aşık dokundu birbirine şu gökyüzü altında. Bir ben dokunamadım sana. Bir sen görmedin beni. Gökyüzü bile sevdi beni, bir sen sevemedin. Yağmur bile be ! Yağmur bile kaç aşık için gözyaşı döktü. Kaç aşığın üzerine yağdı. Bu gece de benim için ağlasın be. Bu gecede bana ağlasın şu gökyüzü. Duy sende. Duy sessiz çığlıklarımı. İçime akıttığım gözyaşlarımı. Gökyüzü çıkarsın açığa. Bir o anlar beni bu saatten sonra. Bir o yağarak dokunur ellerine. Hadi be yağmur ! Ben dokunamadım, sen dokun benim yerime. Sen dokun yağmur gülüşlüme, gökyüzü bakışlıma. Rüzgar; sen de benim yerime okşa saçlarını ve şu sözleri fısılda kulaklarına; “Ben seni sevdiğim günde kaldım sevgili. Sonbahardı. Ben mevsimlerimi kaybettim. Sayende ne kışım var artık, ne de yazım. Bir sonbaharım var, bir sen varsın. Bir de beni sevmeyen kalbinin kalbimde bıraktığı yangın.

Kalbin dili olsaydı, belki şöyle fısıldardı;
“Beni susturma… Sevince korkma, kırılınca da tamamen vazgeçme.
Ben yalnızca hissetmek için varım; acıyla da sevinçle de büyürüm.
Bazen hızlanırım, bazen yavaşlarım, ama hep senin için atarım.
Bana iyi davran, çünkü ben seni taşıyorum.”

sanırım bu olurdu