İlişkileriniz neden uzun soluklu olmuyor?

Ben duruma flört olarak bakmıyorum. Eğer biriyle İnstagram gibi bir platformdan tanıştıysam, keşfette beğendiği reelsler zaten görünüyor. Saçma sapan şeylerse, hiç uzatmadan sohbeti keserim.

Twitter'dan tanıştıysam, twitleri ve yanıtlarına bakarım. Saçma sapan, mantık dışıysa sohbeti keserim.

Buradan tanıştıysam, soruları ve cevaplarına bakarım. Saçma sapan mantık dışıysa, sohbeti keserim.

Reelde tanıştıysam, özellikle ilk 4-5 gün sohbet ederken aynı konuları, kelimelerle oynayarak veya sohbetin derinine inerek kişiyi tartarım. Eğer tutarsızlık görürsem, sohbeti keserim.

Ama herhangi bir sorun görmezsem de, "seni yakından tanımak istiyorum" derim ve sohbeti ilerletirim. O da uzun soluklu bi' birliktelik olur.

16-22 yaş aralığımda elbertte flört ve one night stand çok oldu. Ama önemli olan 22'den sonrası.

İnsanlar dijitalleşmenin getirdiği sahte gerçeklikle, sonuç odaklı ve çabuk erişim bağımlısı olmuş halde. Yani, kişisel gelişimini tamamlamamış biriyle tanıştığın zaman, direkt sonuca odaklanır. Hadi numaranı ver, hadi buluşalım, hadi cinsellik, zırt pırt. Sonuca hızlı ulaşamayacağını, çaba sarf etmesi ve emek vermesi gerektiğini anlayınca da kaçar. Çünkü herkes, hızlı sonuca alışmış vaziyette.

Bu konu daha irdelendikçe irdelenir de, bu gece felsefe modum çok aktif, başını ağrıtmak istemem hahaha

Dijitalleşme insanları hızla bağ kurmaya, hızla tatmin olmaya ve hızla vazgeçmeye alıştırdı. Derinlik, sabır ve merak artık modası geçmiş kavramlar gibi görülüyor. Oysa insan ilişkisi bir “sonuca varma” işi değildir. Bir süreçtir, bazen yavaş ve sessiz, bazen karmaşık ve yorucu. Ama her durumda zaman ister, dikkat ister, hatta çoğu zaman cesaret de. Çünkü bir başkasının iç dünyasına girebilmek için önce kendi iç dünyanla yüzleşmeye gönüllü olmalısın. Fakat kimsenin bu aynaya bakacak vakti ya da isteği yok. Çünkü ayna kırık ve içindeki yansıma kusurlu. Herkes sadece en iyi hâliyle görülmek istiyor ama kendisinin en eksik yanını bile kabullenemiyor.
Sonuç odaklı ilişkilerde insanlar “oldu bittiye” getirmenin derdinde. Tanışır tanışmaz ne çıkarım olur, ne kadar sürer, ne alırım, ne kaybederim... Oysa ilişkiler bir yatırım değil, bir ortak yolculuktur. Kaygıyla değil merakla başlanması gerekir. Ama bu merakı bile besleyecek sabır kalmadı kimsede. Kimse “olması gerektiği gibi” olana tahammül edemiyor, “hemen olmalı” diyor. Bu yüzden insanlar artık bir ilişkiyi yaşarken bile o ilişkinin sonunu kurguluyor. Korkuyor, yoruluyor, geri çekiliyor.
Ve belki de en acı olan şu: Kimse gerçekten tanımak istemiyor. Çünkü tanımak sorumluluk getirir. Birini anlamaya başlarsan onu incitemezsin kolayca. O yüzden yüzeyde kalmak daha güvenli. Ama asıl bağlantı da derinlikte kurulur. Derine inmeden sevemezsin. O yüzden de çoğu ilişki sığ bir heyecan olarak başlayıp sessiz bir kayboluşla sona eriyor.

Çok güzel bir noktaya değindin. Evet, tüm o karmaşanın, hızın ve yüzeyselliğin içinde hâlâ birbirine tutunan, sarsılsa da kopmayan, zaman zaman ayrı düşse de aynı yolda yürümeye devam eden insanlar var. Ve bu insanlar bana göre nadir bulunan, hatta günümüz koşullarında neredeyse birer mucize gibi. Çünkü onlar şunu başarmış insanlar: ilişkideki iniş çıkışların, zaman zaman can acıtan dürüstlüklerin ve hatta sıkıcı tekrarların da sevginin bir parçası olduğunu kabul etmişler. Onlar sevginin yalnızca romantik bir coşku değil, aynı zamanda bir kararlılık ve bilinç işi olduğunu fark etmişler.
Bu insanlar birlikte kalmaya değil, birlikte büyümeye odaklanıyorlar. Birbirlerinin eksiklerini düzeltmeye değil, eksikleriyle yaşamaya gönüllüler. Çünkü sevginin tanımı onlar için “sen değişirsen daha iyi oluruz” değil, “sen değişsen de ben buradayım” olmuş. Günümüz ilişkilerinde birçok insan “zorluk çıktıysa bu doğru kişi değildir” diye düşünürken, onlar zorluğun içinden geçmenin, gerçek sevgiyi daha derin hale getirdiğini biliyor.
Ve belki de en önemlisi, onlar sevmenin sadece his değil, bilinçli bir eylem olduğunu içselleştirmişler. Her gün yeniden seçmek gerektiğini, bazen susarak bazen konuşarak bazen de birlikte susarak ayakta kaldıklarını öğrenmişler.
Sana şöyle bir soru bırakmak isterim: Günümüz insanı sevilmeyi çok istiyor ama sence sevmenin sorumluluğunu almaya ne kadar istekli? Sevmenin, kalmaktan çok daha fazlası olduğunu fark edebilmek herkesin harcı mı?

Rica ederim. Felsefe yapmayı çok severim. Bu tarz konular, astroloji, spiritüel, siyaset, din vb her şey üzerine felsefe yapmayı severim. Soracağın bir soru olursa, çekinme

10 yıldır ortalama neredeyse her gün bir kitap okuduğumdan olabilir. Son 3 yıldır da sürekli felsefe okuyup araştırıyorum. Profilimden bencelerime göz atabilirsin :) ya da YouTube kanalıma göz atabilirsin. (Arif anlatıyor) yazarsan çıkar

Genelde kendi etiketlerimin sorularına cevap veriyorum. Ama, olur da denk gelirsem, elbette cevaplarım. Sorularını sorduğun zaman linkini atabilirsin hocam, hiç sorun yok. İyi uykular sana

Orasıda var şimdi güvende yok arkanı döndün mü anında bir şeyler oluyor benimde vardı sevgilim arkamı bir döndün en yakın arkadaşımla yakaladım

Yoksa biri beni sevecek onun için her şeyi yaparım sadece o olsun hayatımda isterim ama nerde

Ama bir daha olursa ben de değişeceğim kafaya koydum öyleyse böyle

Kötü olacağım

İyi olmak dürüst olmak yanındakine her şeyden korumaya çalışmak Kandırmam kadınlara sıkıcı geliyor itici geliyor sanırım

O yüzden tersini yapmayı deneyeceğim olursa bir gün gerçi ben başkaları gibi günde 100 kişiyle konuşamıyorum ya neyse

Sorun ne peki? Fikir verebilir misiniz? Ayrıca bir kişinin masasında kötülük yoksa zaten istese de yapamaz bu sözler sadece kızgınlıkla söylenen sözler bunu da biliyorsunuz değil mi

Ben aslında sorunun ne olduğunu biliyorum daha onu da düzeltebileceğimi zannetmiyorum çünkü gerçek anlamda olmak istediğim kişilerle olamıyorum bir alt sınıfa düşünce de zorlanıyorum karşı taraf beni anlamıyor konuşamıyoruz aynı dilden benim duygusal bir yapım var birazcık felsefeye vs yatkınlığım var gibi gibi durumlardan dolayı iletişim sorunu yaşıyoruz iletişim kurabileceğim kişilerde Genelde denk oldum ama onların kendilerinden daha üst sınıf kişiler aradığı vs durumları oluyor gibi gibi gibi neyse iyi geceler

İşte orası o kadar derin ki girsek çıkamayız.. benim hatalarımda oldu en basit haliyle “yerinde saymak” diyim. Karşı taraftaki saygımı ve statümü yitirdim. Bir kadının erkekte görmek istediği en önemli güç simgesidir bu. Ve tartışmalarda öfkeme hakim olamadım.. en çokta söylediğin şey canımı yakıyor zaten, öylesini nasıl bulucam

Aldatma vs söz konusu bile olamaz ben hala kabullenebilmiş değilim zaten dün gibi aklımda her şey. Umarım düzelir diyorum

Bir kaç ay oldu, birbirimizin ilki olarak yaşadığımız çok şey var, onun ilk sevgilisiydim zaten. Ama yıpranmışlıktan sonra geri döner mi bilmiyorum

Beklemedim zaten 2-3 kez tekrar adım attım ama istemedi. Ben kabullendim artık, bu kez vedasında kafasında bitirmiş bir sakinlik vardı. En çokta o koyuyor insana. İnsan kaybedince anlıyor hatasını ama iş işten geçiyor. Onun gibisini bulamayacak olmamda kahrediyor zaten. Belki uzun zaman sonra öfkesini unutur aklına sadece yaşanılan güzel anılar gelir diye ümit ediyorum. En son annem annesini aradığında istemiyor ama oda atlatabilmiş değil falan demiş. Annesi benim wp de duruyor hale hikayelerimize bakıyoruz ama umut kırıntısı kalmadı içimde.. neyse çok uzun yazdım

Tüketici refleksi ilişkilere de geçti, mal ürün almıyoruz ama öyle davranıyoruz.