Neden ilişkiler uzun sürmüyor?

Çabuk tükettiğimiz için her şeyi. Bir kaç yıllık birliktelikte yaşanacak şeyleri haftalara zipliyoruz. Yıllar içinde oluşacak güven duygusunu sanki 50 yıldır tanıyormuş gibi sunuyoruz bir birimize. Yozlaştığımızın ve çok hızlı tükettiğimizin bile farkına varmıyoruz.
Kısa bir süre sonra gözlerinin içine baktığımızda ışık saçan gözlerimiz başka şeyler arar oluyor. Işığını kaybediyor çok kısa sürede. Aslında bir süredir hasretle belki özlemle beklediğimiz kişiyi ve duyguları o kadar çabuk tüketip değersizleştiriyoruz ki... Kendimiz bile farkına varamıyoruz.
Gereğinden fazla değer vermek de yıpratıyor bizi. Sanki elimizde DEĞER fazlası var gibi bol bol hak etmese de yapıştırıyoruz çok değerli olduğu hissini. Bu bize anlamsız bir öz güven olarak dönüyor. Kibrinden kendini unutmuş bir sevgili olarak dönüyor. Kimdi bu? Ne ara bu hale geldi? Bize ne oldu? Sorularıyla efkar içinde buluyoruz kendimizi.
Neydi peki bizi bu hale getiren?
Aslında olmadığımız kişiler olarak kendimize oluşturduğumuz sanal profiller yüzünden mi? Nasıl bir yalnızlık hissi ki bu denli hızlı değer vermemizi sağladı? Bu denli hızlı tüketmemizi sağladı? Çok mu abarttık gerçek olmayan bir alemde takılma süresini acaba?
Ve ya kendimiz olmaktan bu kadar mı uzaklaştık bu sanal dünyanın içinde. Samimiyetsiz sohbetlerden çıktığımızda anladık sohbetin ne kadar basit ve sıradan olduğunu (!)
Tıpkı ilişkimizin aslında bir kaç ay sürdüğünü, Ama 3-5 yıl kıvamında bittiğini...