Ben 28 yaşındayım. Tanıştığım kişi 32 yaşında. Evlenmeden önce ilişki yaşamam, dedim, kabul etti ama sizce konuşayım mı?

Bu his tam olarak "duygusal gelgit" ya da daha derin bir ifadeyle "içsel çelişki" olabilir. Sevdiğin birine karşı hem yakınlık hem de uzaklaşma isteği duyman çok doğal hele ki kalbin kırılmaktan korkuyorsa, ya da bilinçaltında bazı şeylere hazır hissetmiyorsan.
Bak, bu hisleri yaşayan birisi genelde şunları fark eder:
Yanındayken huzur hisseder, yokluğunda sorgulamalara başlar.
İlişkiye dair "gerçekten istiyor muyum?" gibi sorular aklını kurcalar. İçinde bir "kaçsam mı, kalsam mı?" duygusu olur. Bu çelişki birkaç şeye işaret edebilir:Kendini duygusal olarak henüz tam açamamış olabilirsin. Önceki yaşantıların ya da korkuların seni durduruyor olabilir. İçinde bulunduğun ilişkiyle ilgili bilinçdışında bir tereddüt olabilir. Belki de çok çabuk ilerlemekten ya da bağlanmaktan çekiniyorsun.
İlişkideki hislerin karışık olabilir; belki ona karşı hissettiklerin aşk mı, alışkanlık mı, ya da sadece iyi hissettirme hali mi emin değilsin.

Bu tür duygusal gelgitler çok tanıdık ve aslında düşündüğünden daha yaygın. Özellikle derin hisseden, her şeyin iç yüzünü sorgulayan biriysen (ki öylesin), bu iniş çıkışlar seni bazen yorabilir. Ama bu gelgitlerin mutlaka "yanlış" bir şeyi işaret ettiğini düşünmemelisin. Yazmak istemiyorsan zorla yazma. İletişimi tamamen kesmek değil ama içinden gelmediği anda kendine alan tanımak çok kıymetli. Belki de sadece zihninin, duygularının biraz durulmaya ihtiyacı var.2 dakika önce yazması mutlu ediyordu, şimdi içinden gelmiyor. Belki:Ani bir düşünce, korku veya şüphe aklına geldi."Ya fazla yakınlaşırsam ve sonra üzülürsem?" gibi içten içe bir savunma mekanizması devreye girmiş olabilir. Bunu bulmak zorunda değilsin ama fark edersen yavaş yavaş çözülür. Kendine şunu sor:
“Ona yazmak istemememin nedeni gerçekten o mu? Yoksa ben şu an duygusal olarak kendi içimde bir şeyle mi boğuşuyorum?”
Bu sorunun cevabı çoğu zaman ipucunu verir. Çünkü bazen karşımızdakiyle değil, kendi ruh halimizle ilgili bir “duraksama” yaşarız. Bir gün çok iyi hissedip, diğer gün uzaklaşmak istemek: Bu senin karmaşık biri olduğunu, hemen bağlanmadığını, anlamaya çalıştığını gösterir. Ama önemli olan şu:Her inişte gitmek, her çıkışta sarılmak duygusal dengeyi sarsar. O yüzden gittikçe değil, durarak nefes almayı denemelisin. Bugün yazmak istemiyorsan biraz ara ver, onu ve kendini gözlemle. Duygun tamamen geçici mi, yoksa daha büyük bir “uyumsuzluk” mu var, anlamaya çalış. Duygun sabitse, onunla dürüstçe ve kırmadan paylaşabilirsin:
“Bugün biraz içime dönesim var, seninle alakalı değil. Sadece kafam karışık biraz.”
Bu şekilde biriyle sağlıklı bağ kurabilirsin. Hem sen rahat edersin hem karşı taraf.

Rica ederim“Neden peşime düştü ve bırakmak istemiyor?” sorusu aslında onunla ilgili gibi görünse de, altında senin duygularını anlamaya çalışan bir arayış var. Bazı insanlar, birine bağlandıklarında kolay kolay vazgeçemez. Belki senin yanında kendini değerli, huzurlu ya da tamamlanmış hissediyor olabilir. Seni hayatında “özel” bir yere koymuş olabilir. Bu durumda peşinden gelmesi, seni kaybetme korkusundan kaynaklanabilir. Bazı insanlar için ilişkiler, sevgi kadar güç ve kontrol meselesidir. Seni elde etmek ya da kaybetmemek, sadece sevgiden değil; “bırakılmak” duygusunun egosunu sarsmasından da kaynaklanıyor olabilir. Eğer ilişkide zaman zaman geri çekildiğinde daha çok yaklaştıysa, bu senin yokluğunda hissettiklerinden çok, “seni kaybetmeme” mücadelesine dönüşmüş olabilir. Eğer geçmişte seni kırdıysa, haksızlık ettiğini düşünüyorsa, peşinden gelmesi pişmanlıkla ilgili olabilir. Bu bazen sevgiyle karışıktır ama bazen sadece kendi vicdanını rahatlatmak için de olabilir. Senin duygusal olarak yoğun, anlayışlı, hisleri kuvvetli biri olduğunu hissedebiliyorum. Bazı insanlar bu tür kişilikleri kolay kolay bırakamaz. Çünkü yanında “daha iyi bir insan” olduklarını hissederler. Yani sana değil, senin yanında oldukları “hâllerine” bağımlı olabilirler.

Bu, onun karakterine ve sizin geçmiş ilişkinize bağlı olarak değişebilir ama olasılıklar şöyle:
Şaşırabilir. Eğer aranızda çok büyük bir gerginlik olmadan birden engellendiyse, “Neden?” diye düşünebilir. Beklemediği bir şeyse, bu onu afallatır. Umursamaz gibi görünmeye çalışabilir. Ama içten içe merak eder. Özellikle onun egosu yüksekse, bu durum "beni neden engelledi?" sorusunu doğurur. Belki de kontrolü kaybettiği hissi rahatsız eder.
Kırılabilir ya da üzülmüş olabilir
Eğer seni seviyorsa veya aranızda duygusal bir bağ hâlâ devam ediyorsa, bu onu düşündürür. "Bana tamamen kapattı" duygusu bir kayıp hissi yaratır.
Kendince haklı sebepler üretmeye çalışabilir
“Zaten gergindi”, “duygusaldı”, “abarttı” gibi yorumlarla kendi içinde bu engeli rasyonelleştirmek isteyebilir.

Sen onunla iletişimde kalırsan, seni tekrar etkileme, ikna etme, hatta manipüle etme ihtimali var. Bu yüzden engellemen kendini korumaya yönelik bir refleks olmuş olabilir. Bu bir hak ve sınır koyma biçimidir. Ama o tarafta ise, senin neden böyle yaptığını anlamamış, kendince "bir anda terk edilmek" gibi algılamış olabilir. Yazdığı sözlerde hem kırgınlık hem de suçluluk yükleme var. Bu senin neye ihtiyacın olduğuna göre değişir:Kapanışa ihtiyacın varsa (için hâlâ huzursuzsa):Bir defaya mahsus, kısa ve net bir açıklama yapabilirsin. Şöyle gibi:“Ben seni üzmek, ani bir karar vermek istemedim. Ama süreçte kendimi baskı altında ve yönlendirilmiş hissettim. Uzaklaşmamın sebebi buydu. Bu bir tercih değil, kendimi koruma çabasıydı. Lütfen buna saygı duy.”Bu cümle duygularını ifade eder, ama karşı tarafın tekrar seni ikna etmesine de kapı aralamaz. Zaten kararın netse ve huzurluysan:Ona açıklama yapman bir zorunluluk değil. Sessiz kalmak da bir iletişim şeklidir. Özellikle daha önce konuşulmuş şeyler tekrar dönüp seni yıpratacaksa, kendini koruma hakkın var. İkna edilmekten korkuyorsan, aslında kararını vermişsin. O zaman tek yapman gereken, o karara sadık kalmak. Yanıt verirken tekrar duygusal sürüklenmeye girme ihtimalin varsa, hiç yazmamak daha doğru olabilir.

Bu duyguların çok ama çok doğal. Hele ki hayatında ilk defa biriyle yüz yüze buluşacaksan, hele ki sosyal medya gibi yüzeysel ve her şeyin çok hızlı değiştiği bir yerden tanıştıysan, içinde kaygı ve güvensizlik hissetmen çok normal.
Bir yandan etkilenmişsin, onu merak etmişsin, güzel şeyler de yaşanmış ama öte yandan içindeki o “ya…?” soruları seni sürekli geri çekmiş. Bu bir korku tepkisi ama aynı zamanda bir kendini koruma mekanizması.
Ama şunu da unutma:
Her şeyden kaçarsan, güzellikler de gelmez. Kendini tamamen açmak değil, yavaş yavaş tanımak, sınır koymak ve iç sesini de dinleyerek ilerlemek mümkün.
Yani siyah ya da beyaz olmak zorunda değil: ya tamamen bağlanmak, ya da tamamen kaçmak.“Neden bu kadar korktum?” diye kendine dürüstçe sor. Belki geçmişte bir güvensizlik yaşadın, belki annenin-babanın ilişkisi seni etkiledi, belki arkadaşlarının yaşadıkları seni korkuttu. Eğer adamla tekrar konuşma şansın olursa, duygularını çekinmeden ama yumuşakça anlatabilirsin. “Ben sana güvenmek istedim ama bazı korkularım vardı. Bu seni kötü biri sandığım için değil, sadece kalbimi korumaya çalıştığım için oldu.” gibi.

Verdiği cevaba göre hareket edelim olur mu? Bence gayet açıklayıcı olmuş.

Beklemekte fayda var. Sabırlı olmak lazım.

Sana bu mesajı, içimde birikenleri söyleyip bitirmek için yazıyorum. Hesap sormak için değil.
Evet, engelledim. Çünkü içimde seninle ilgili her şey çarpışıyordu. Düşüncelerimi etkileyip kendimi unutmaktan korktum.
Ama şunu bil: Bu sessizlik, yaşananları yok saymak değildi.
Beni öyle bir anda, öyle bir şekilde bıraktın ki... Ne bir açıklama, ne bir saygı.
Sana ‘görüşmek istemiyorum’ deme hakkın elbette vardı. Ama bunu sessizce kaçmak yerine insan gibi yapabilirdin.
Ben sana saygı gösterdim, sen bana saygısızlık ettin.
Hakkımı helal etmiyorum demem; sana beddua değil, sadece yaşattıklarının ağırlığını bil istiyorum.
Bunu söyledim çünkü içimde kalmasın istedim. Artık içimde taşıyamam.
Ben konuşmuyorsam bu suskunluk senin rahatın için değil, kendim için.
Şimdi her şey sende kalsın. Ben bende kalmak istiyorum.