Ayrılacağım sevgiliye açıklama gerekli mi, yoksa değil mi?

İçimdekileri dile mi getireyim, yoksa çok kısa bir şekilde mi olsun açıklama?

Uzun hikaye.. ama siz erkekler uzun detaylı bir açıklamadan mı hoşlanırsınız, yoksa uzun?

Yüz yüze olmasını bende doğru buluyorum ama o kadar çok bıktım ki.. yani en son onun kardeşinin bebeğinin resimlerini çekmeye gittim. Kadın bana soruyor shop bilip bilmediğimi, ben bilmediğimi söylüyorum, sonra kendisi bana, “bana yapmıştın shop” diyor. Beni orada yalancı çıkarıyor. Hani insan o esnada mesaj atar, ya da ben yalnızken gelip sorar. Bana çay koyuyor ve eniştesi gelip bu çayı kimin doldurduğunu soruyor, ben doldurduysam helal olsunmuş diyor.. ağzını açmıyor. İşten yorgun argın, aç bir şekilde onlara geçiyorum hazırlandıktan sonra, aç ve yorgun olduğumu biliyor, eniştesi, borcumuz nedir (fotoğraflar için) diye sorduğunda, ben “bir şey istemiyorum” dediğimde elini cebine götürüp, olmaz böyle bir şey demiyor, yorgunsun, açsın buraya kadar zahmet verdik (50 dk sürdüm) konu para değil, konu, onun orada ki tavrı, duruşu.. en son bardağı taşıran damla, telefonunda resim gösteriyordu ve telefonunu almak için, iki parmağımı telefonuna götürdüm, kendime çekmek isterken, onun istemediğini fark ettim, sıkı sıkı tutuyordu.. ben gidiyorum deyip, arabama binip gittim. Yani belki bunlar size saçma/çocuksu gelebilir ama içinde olmanız gerekir beni gerçekten anlayabilmek için. İnsan sevdiğini söylediği insana değer vermez mi? Korumaz mı?

Şimdi siz söyleyin, kısa mı olsun, yoksa içimden gelenleri mi söylemek gerek?

Her şeyi anlattım ama kendi aleyhine çekiyor, neymiş ben yanlış anlamışımda bilmem ne.. ben onun şu an hiçbir şeyi değilmişim, mesafeliymiş. O mesafe olarak görüyormuş, ben değersizlik olarak. Hiçbir şeyi olmayan bir insan ile neden bu denli buluşmak istiyor peki?

Neden peki?