Uzak mesafe iliskisine bakış açınız nedir?

Sence sevgi, yalnızca göz göze bakabilmekle mi anlam kazanır? Eğer sevginin özü birlikte geçirilen fiziksel zamansa, o zaman bir mektubun, bir sesin ya da bir bekleyişin hiçbir hükmü kalmaz mı? Ama eğer sevgi, ruhların birbirini tanımasıysa, mesafe bu tanımayı gerçekten engeller mi? Şunu düşün: Bir insan uzakta olduğu hâlde seni daha iyi anlayabiliyor, sana daha çok alan tanıyorsa, yakınındaki biriyle kurduğun bağı ondan daha derin sayabilir misin? Belki de sorun uzaklıkta değil, yakınlık arzusunu karşılayacak güvenin eksikliğindedir. O hâlde şunu soralım: İnsan, bir ilişkiyi neyle ölçer? Dokunmayla mı, yoksa düşünce ve duyguların kesişmesiyle mi? Uzak mesafe ilişkisi, ancak bu sorulara dürüstçe yanıt verebilenler için mümkündür. Yoksa her uzaklık, önce yürekte başlar.

Öncelikle yorar
En önemlisi de aldatıcıdır.
Özlemek duygusu sürekli yaşanacağından bağlanma durumu çok erken ortaya çıkar. Bu da yarını düşünmede detayları kaçırmaya sebep olur.
Güvenilir biri mi sorusuna cevap askıda kalır.
Çünkü güven duygusu açık açık konuşma gözlemleme ya da en başta koyulan sınırla anlaşılır. Uzak mesafede sınır koymanin önüne özlem geçer. Özledikce arzulama artar. Arzuladıkça beyin kontrolden çıkar.

Şahsen artık mantıklı bulmakta zorlandığım bir bakış açısına sahibim. Özellikle bu şekilde insanlar arasında güvenin neredeyse kalmadığı bir zamanda. Yani göremediğimiz, belki de ne halt ettiğini bile bilmediğimiz insanlar. Çok zor...

bu ilişkiler yürümüyor genelde gördüğüm yorumlar da 4 5 6 yıl filan heba eden üstün zeka kızlar var mağdur olan erkek görmedim ama 🙄 mmorpg oyun gibi işte ilişkikleri :)