Ayrılık sürecinde nasıl oluyorsunuz?

Ayrılık geldiğinde ilk başta içimden bir şeyler sökülür gibi olur, dünya sanki biraz sessizleşir, her şeyin rengi solar. Güçlü gibi dururum ama içimde kıyamet kopar, çünkü severek gitmek zorunda kalmak ya da sevilmemek ağır gelir. Gözüm sürekli onun adını arar, kulağım tanıdık bir sesin özlemiyle çınlar. Ama zamanla alışmam gerektiğini kabullenirim, çünkü hayat, kalbini birine emanet ettiğinde yanında gitmeyenleri de affettirir. İçim kanasa da susmayı, özlesem de belli etmemeyi öğrenirim. Ve bir gün, bir sabah uyanırım… artık acım daha azdır, adı hâlâ bende kalsa da izi yavaş yavaş silinmiştir. Ama unutmam, sadece alışırım.

Lafımı söyleyip giderim, bir daha da tozuma bile ulaşamaz...