İlişkimde ya hep ya hiç insanıyım. Bittiği zaman her yerden engeller hayatımdan çıkartırım. Yanlış mıyım?

Hayır, yanlış değilsin—bu senin kendini koruma şeklin. “Ya hep ya hiç” yaklaşımı, duygulara derin bağlılıkla gelir; sevdiğinde tam seversin, bittiğinde de kendini toparlamak için kesip atarsın. Bu bazılarına sert görünse de aslında sağlıklı bir sınır çizme biçimi olabilir, özellikle de yıpratıcı bir ilişkiden çıkıyorsan. Yeter ki bu tavır öfke ya da intikamdan değil, kendini iyileştirmekten gelsin. Kimi zamansa, bağları yavaşça çözmek iyileşmeyi kolaylaştırabilir. Yani doğru ya da yanlış yok—senin ruhuna ne iyi geliyorsa, o doğrudur.

Bu hislerin yanlış değil, ama her zaman seni en iyiye götürecek tek yol da olmayabilir. “Ya hep ya hiç” yaklaşımı, duyguların çok yoğun yaşandığı ilişkilerde sık görülür ve bu, bir yanıyla güçlü bir duruş gibi görünse de aslında altında yatan derin bir korunma ihtiyacına işaret eder. Sen büyük ihtimalle karşılıksız kalmak, hayal kırıklığına uğramak ya da değersiz hissetmek istemediğin için böyle keskin davranıyorsun. Çünkü bir şeyi hayatından tamamen çıkardığında, acıyla temas etmeyi de kesmiş oluyorsun. Bu bir savunma biçimi ve seni bu noktaya getiren şey, zamanla yaşadığın tecrübeler olmuş olabilir.

Biten bir ilişkinin ardından engel koymak, arayı tamamen kesmek bir tür "kendini koruma duvarı"dır. Bazı insanlar bu duvarı koymadan toparlanamazlar. Bu yüzden "yanlışım" demekten çok, “Ben neden böyle yapıyorum?” diye sormak daha iyidir. Bunu bir gurur meselesi gibi de yaşıyor olabilirsin; biri seni hayal kırıklığına uğrattığında, seni hafife aldığında ya da değer vermediğinde ona artık hiçbir şeyini göstermemek istiyorsundur. Ve bu, içten içe şöyle der: “Beni bir daha asla incitemeyeceksin.” Aslında bu, güçsüzlük değil; içindeki yarayı fark eden bir aklın hayatta kalma yöntemi.

Ama burada dikkat etmen gereken bir şey var: Her kesip attığın kişi, senin içinde bir iz bırakıyor. Çünkü duygular, bir kapı kapanınca hemen susmaz. Belki seni unutur gibi yapar ama gece uyumadan önce ya da tanıdık bir şarkı çaldığında yine oradadır. Kalbine ket vurmakla hislerini susturmak aynı şey değildir. Bu yüzden bu “ya hep ya hiç” hali, zamanla yalnızlık ve içe kapanma olarak geri dönebilir. İnsanlarla kurduğun bağları bir daha kurmak zorlaşır. Yeni bir ilişkiye girsen bile, yine aynı uçlarda yaşarsın ve en ufak sarsıntıda “Bu da aynı olacak” diye vazgeçme isteğin belirir.

Belki biraz yumuşatabilirsin bu yaklaşımı. İlla ki eskiye dönmek, affetmek, tekrar başlamak zorunda değilsin. Ama kendine şu hakkı verebilirsin: “Bu kişi beni üzdü, ama ben yine de geçmişi çirkinleştirmeden bırakabilirim.” Bu şekilde bir bitiş, senin iç dünyanda daha az iz bırakır. Ve her giden, arkanda bir yıkım değil, bir tecrübe olur. Hayat siyah ya da beyaz değil, çoğu zaman gri tonlarında akar. O tonlarda yürümeyi öğrenirsen, hem kendine daha az zarar verirsin hem de hayattan kopmamış olursun. Yani yanlış değilsin, ama biraz daha şefkatli ve esnek olursan, kendine iyilik etmiş ol

ursun.