Sevmek kendinden ödün vermek midir?

Ödün vermek dediğimiz şey, kendimizi yok saymak gibi geliyor bana. Ama gerçek sevgi; iki kişinin de kendi kişiliğinden, değerlerinden vazgeçmeden, birbirine alan açması.
Bazen küçük fedakârlıklar olur elbette, ama bunlar kendini silip atmak anlamına gelmez.
Birlikte yürüyebilmek için bazen bir adım geri çekilirsin, bazen o geri çekilir. Ama bu, kendin olmaktan çıkmak değil, tam tersine, sevginin içinde daha da kendin olabilmektir.
O yüzden, sevmek ödün değil, gönülden pay etmek bence.

biri sizi olduğunuz gibi kabul etmiyorsa o biri için mücadele etmek ne derece mantıklıdır? hadi kişiliğinizi değiştirdiniz diyelim, ileride sizden daha fazlasını isteyip özgürlüğünüze müdahale ederse? bu daha kötü. sonuç olarak biriyle birlikte oluyorsanız her dediğini yapmak mecburiyetinde değilsiniz. insanın ne olursa olsun bir duruşu olmalıdır, bazı konularda taviz vermemelidir. ben şu devirde aşka inanmıyorum da; gerçek aşk, “karşınızdaki insan ne olursa olsun o insanı öyle kabul edip, onunla ölümüne yaşamaktır” düşüncesindeyim. yani bana göre aşk budur. kişiliğinden ödün vermek falan boş iş olduğu kadar da omurgasız bir davranıştır.