"Aşk" benliğin sınırlarını aşmak mı, yoksa özgür iradeyi teslim etmek midir?

İkisi de değil 😀

Çünkü aşk bir savaş değil... Onun içinde ne kendinden bir şeyleri feda etmek var ne de aşık olduğundan bir şeyleri korumak.

Aşk zaten bir olmak demek, eşlenmek. İnsan kendini kendinden koruması gerekir mi? Kendi için kendinden bir şeyleri feda etmesi? Hayır.

Bu nasıl gerekmiyorsa aşkın özgürlükle de ilgidi yoktur aslında. O başka bir şeydir...

“Aşk”, bazen benliğin sınırlarını aşar gibi hissettirir çünkü bir başkasını kendinden ayıramayacak kadar içselleştirirsin; onun mutluluğu, onun varlığı senin duygusal dünyanın bir parçası olur. Ama aynı zamanda özgür iradeyle yapılan bir seçimdir de aşk kimse seni sevemeye zorlayamaz, sen de içinden gelmeden sevemezsin. Yani aşk; hem kendini aşmak, hem de bunu bilinçle, isteyerek, içtenlikle yapmak demek. Ne tamamen kendinden vazgeçmek, ne de tamamen kontrolü elden bırakmak. Aslında aşk, iki benliğin birbirine karışmadan yakınlaşmayı seçtiği o narin denge

Aşk, benliğin sınırlarını aşmakla özgür iradeyi teslim etmek arasında ince bir çizgide dans eder. Özgürlüğünü tamamen feda ettiğinde, Anna Karenina gibi yitip gidebilirsin; ama Jane Eyre gibi özgürlüğünü korursan, aşk saygıyla değer kazanır. Aşk, seni sen yapan şeyleri yok etmemeli; tam tersine, onları kucaklamalı. Kaçışın da pek tatlı olmuş, hadi koş :)