Aşkta fedakârlık sadece bir tarafın sırtına yüklenirse, bu hâlâ birlikte yürümek midir?

Aşkta fedakârlık sadece bir yüreğin taşıdığı bir yük haline geldiyse, o artık birlikte yürümek değil, birinin diğerini sürüklemesidir. Çünkü sevgi dediğin şey, iki kişinin el ele vererek aynı yönde çaba göstermesiyle anlam kazanır. Biri susarken diğeri bağırıyorsa, biri çabalarken diğeri sadece izliyorsa, orada sevgi değil dengesizlik vardır. Gerçek bir ilişki, yorgunluğu bölüşmek, kırgınlığı birlikte onarmak, mutluluğu omuz omuza büyütmektir. Tek taraflı emek, zamanla sevdayı değil, yorgunluğu büyütür. Ve bir yürek ne kadar güçlü olursa olsun, iki kişilik bir yükü sonsuza kadar taşıyamaz.