Sevgilimle 4 Ocak’ta ilişkiye başladık. Her şey çok güzel ilerliyordu. Geçmişinde biraz hızlı bir yaşam tarzı olmuş ama çoğu erkekte bu durumun yaygın olduğunu düşündüğüm için ve ileride başkasına şans versem yine benzer bir geçmişle karşılaşabileceğimi bildiğimden dolayı bunu kabullendim.
Babası polis olduğu için sürekli şehir değiştirmişler, bu yüzden kalıcı arkadaşlıklar kuramamış. Annesiyle babası 2 yıl önce boşanmış ve bu boşanma dilekçelerini sevgilimin eski sevgilisi (bir avukat) hazırlamış. Sevgilim de ona karşı bir vefa borcu hissettiği ve onu bir nevi akıl hocası olarak gördüğü için iletişimlerini hiç kesmemiş. Ancak ne ondan bana, ne de benden ona hiç bahsetmemişti. Bu kişiyle zaman zaman konuşmaya devam etmişler, hatta görüntülü görüşmüşler bile. Ama sevgilim, her şeyin üzerine yemin ederek aralarında hiçbir cinsel içerikli konuşma olmadığını söylüyor. Nisan ayında, tesadüfen telefonunda bu kızdan gelen bir mesaj gördüm. Kim olduğunu sorduğumda dayanamayarak kızı aradım. O görüşmede kız, benim varlığımdan haberi olmadığını ve sevgilimin ona kendisini sevdiğini söylediğini, yıllık izinlerini birlikte geçirmek için Ankara’ya geleceğini belirttiğini anlattı. Hatta beraber kalacaklarmış... O an adeta yıkıldım. Olay sonrası bir süre ayrı kaldık ama sonunda bir şekilde onu affettim. Fakat son 3-4 gündür bu konuya yeniden takıldım, her şeyi en ince ayrıntısına kadar düşünmeye başladım ve sürekli ağlıyorum. Bugün yine kıza yazdım, çünkü sevgilimden tam olarak gerçeği öğrendiğimden emin olamıyorum. Ancak kız da olayları net bir şekilde anlatmıyor. Sadece “Bana çok güzel bakıyordu, evleneceğimizi söylüyordu, annesiyle tanıştım. Seni onunla tanıştırdı mı?” dedi. Tüm bu yaşananları yüreğim artık kaldıramıyor. Sevgilimi gerçekten seviyorum, bu yüzden ondan kopamıyorum. İçimde sürekli bir güven-güvensizlik savaşı var. Her düşündüğümde gözyaşlarına boğuluyorum.
6 aylık bir ilişkimiz var ama ilk 3 ay boyunca bu ihanetin içindeydim ve ona körü körüne güvenmiştim. Böyle bir şey yapacağını asla düşünmemiştim. Oysa birçok konuda birbirimize çok benziyoruz; hayallerimiz aynı, birlikte Almanca kursuna gittik, kendimizi geliştirdik, yazılım eğitimi aldık…
Sizce böyle birine ikinci bir şans verilmeli mi? Eğer verilmeli diyorsanız, bu yaşananları nasıl aşabilirim? Bana her defasında beni çok sevdiğini, kaybetmek istemediğini söylüyor. Ama bir yandan da düşünmeden edemiyorum: Acaba o kız uzak bir şehirde değil de ben uzak bir şehirde olsaydım, yine beni mi tercih ederdi?
Soru soruyu doğuruyor ve zihnimde bir türlü durulmayan bir fırtına var. Psikolojim gerçekten çok yıprandı ve ne yapacağımı bilemiyorum.
Aşk İlişkileri
Kadın Emeği
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Cinsel Yaşam
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
YKS2026
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Bu gerçekten içinden çıkması zor bir durum ve hissettiklerini tüm kalbimle anlıyorum. Güven, bir ilişkinin en temel taşıdır ve burada yaşananlar seni derinden sarsmış. Anladığım kadarıyla sevgilinle güzel anılarınız var ve ona duygusal bir bağın oluşmuş, ama yaşananlar nedeniyle duygusal bir türbülansın içindesin. İkinci bir şans verip vermemek senin kalbinin ve mantığının ortak kararı olmalı. Sevgilinle açık ve dürüst bir şekilde konuşmaya çalış; hislerini ve kaygılarını paylaş. Bu süreci birlikte atlatabileceğinizi düşünüyorsan, öncelikle güveni yeniden inşa etmek için çaba sarf etmelisiniz. Ancak, içindeki şüpheler seni sürekli rahatsız ediyorsa, belki de kendi huzurun için daha radikal adımlar atman gerekebilir. Kendine nazik ol ve duygularını kabullen, çünkü bu süreç biraz zaman alabilir. Unutma, senin mutluluğun her şeyden daha önemli 💖.