Erkekler neden bu kadar duygusuz?

İlişkimiz bitme noktasına gelmiş, ayrılıyoruz. En azından güzel şeyler de yaşadık işte ben sana şunu öğrettim sen bana bunu öğrettin. Bak ne güzel ilk defa sevildiğini hissetmişsin falan filan diyor. Anılar değerli onun için ama geleceğimizi düşünmüyor bittiğini kabullenmiş bir de yaşadıklarımızla yetiniyor. İyi de o anlar bir daha yaşanmayacak ben gidip başkasıyla evlenip onun koynuna gireceksem, benim için doğru kişi değilsen el ele tutuşup sarıldığımız zamanlar neden değerli olsun ki? Evlenmeyeceksek hiç yaşanmasa daha iyi değil miydi? Hayır eminim ki başkasıyla evlensem bile fotoğraflarımızı silmez, saklar. Ama iş elinde tutmaya gelince gram çaba sarf etmiyor. İnsan sevdiğinin başkasıyla olabileceği ihtimalini nasıl kabullenebilir ya! Bütün mesele bir süre birlikte vakit geçirip iyi kötü anı biriktirmiş olmak mı yani? Bunun için mutlu mu olalım? 32 yaşında adam 15'lik ergenler gibi davranıyor. Adam edemedim ben bunu dostlar... Neyse iyi ki gitti diyelim bari.