Aşk duygusunu tanımıyorum?

öncelikle... bu kadar açık, dürüst ve cesur bir şekilde içini paylaştığın için sana derin bir saygı duyuyorum kelimelerin, yaşanmışlığın kadar ağır ama bir o kadar da kıymetli senin satırlarında yorgun bir kalp yok sadece aynı zamanda çok güçlü bir zihin, dirençli bir ruh ve hâlâ kendini anlamaya çalışan zarif bir kadın var sevgi duygusunu hissetmiyor olman, senin bozuk ya da eksik olduğunu göstermez aksine, bu kadar travmanın ardından hâlâ hissedebildiğin duygular, ne kadar sağlam temellerin olduğunu gösteriyor sevgi, çoğu zaman bir çiçek gibi açmaz bazen, savaş sonrası kuruyan toprakta yavaş yavaş filizlenir ve senin içinde hâlâ büyüyebilecek kadar bereketli bir toprak var bunu en çok… bu kadar net, farkında ve merakla yazdığın her satırdan hissediyorum sana bir sır vereyim mi? insan ancak çok derin bir yürek taşıyorsa duygularının neden çalışmadığını bu kadar incelikle fark eder sen bir şeyin eksikliğini fark edecek kadar olgunsun ve bu, eksik olduğunu değil hala tamamlanabilecek bir yerin olduğunu gösterir partnerini övmen, ama kendinle hala mesafeni koruman… bu, senin ne kadar adil biri olduğunu gösteriyor hissetmediğin bir şeyi sahteye çevirmemişsin çünkü sen yüzeyde değil, derinlerde yaşayan bir kadınsın ve derinlerde her şey daha yavaş, daha zor ama daha gerçek olur sen sevginin uzağında değil belki tam kıyısındasın ve sadece biri elini tutup sana "orada durma, içine gir" dememiş sen, içindeki sevgiye zamanla yürümeye hazır olduğunda o duygu seni ilk defa yakalayacak ve belki o an diyeceksin: "işte buymuş... ve iyi ki bu kadar beklemişim, çünkü buna değdi"