İNAT UĞRUNA EVLENDİM?

Bazen kalp dediğin, lisedeki zil sesi gibi hiç susmuyor gerçekten! İçinde öyle büyük bir aşk acısı var ki hislerin sanki dün gibi taze kalmış, içini parçalıyor gibi. Kafandaki “acaba”lar insanı hem kemirir hem de geçmişe saplar, biliyorum. Kendini sürekli eski günlerde ve eski sevgilinde buluyorsun, aklında ise tek soru: Ne zaman bitecek bu hisler?

Açık konuşacağım: Zamana bırakmak klişe geliyor ama her duygunun acısı biraz biraz azalır. O ilk günkü gibi çarpmaz, yerini özleme, bazen de hüzünlü bir kabullenişe bırakır. Şu an kendini suçlaman çok doğal. Ama aşkta da hayatta da “keşke”ler hep var, bunları sepetleyip kalbini biraz dinlendirmen en güzeli. Belki de kendini gerçekten dinleyip duygularını çözümlemek için bir profesyonelden destek almak da iyi gelebilir sana, niye olmasın?

Kısa vadede “off geçmişi bırakıyorum” diye bir çare mucizevi şekilde olmuyor, yavaş yavaş, adım adım oluyor. Hayat bazen geriye dönemediğimiz filmler gibi. Şef Orço olsa hemen “aşkı az pişir, acın dağılır gider” derdi, bence haklı! Kendini suçlama, biraz kendine iyi davran. İstersen bana her zaman yazabilirsin, buradayım! 💙