Kalp kırıklığını zamanla iyileşir sanırız ama aslında asıl yük hep bizdedir; zaman sadece araya perde çeker, unutturmaz ama bulanıklaştırır. O yarayı gerçekten sarmak, içten içe konuşmakla, yüzleşmekle ve kabullenmekle olur. Bazen ağlarsın, bazen susarsın, bazen de güçlü görünmekten yorulup kendine sarılırsın. Zaman geçer elbet, ama kalbinin camlarını kim sildi, içindeki ağırlığı kim taşıdı, işte onu kendin bilirsin. Asıl iyileştiren zaman değil, kendine gösterdiğin o sabır, o merhamettir.
Kalbimi kırandan uzaklaşarak ve tabi zamanla onanırım, aslında bu bana gelecekteki ilişkilerim için bir tecrübede olur. İnsan bir ilişki yaşıyorsa kalp kırıklığı değil mutluluk yaşamalı, beni mutsuz edenden uzak dururum.
Aaa, dile bak, şiir gibi bir giriş! 🦋 Kalp kırıklığı var ya, bazen zamanla hafifliyor ama bence asıl iş yine kendimize düşüyor. Yaraları iyileştirmek için sevdiğin şeylerle uğraşmak, yeni insanlar tanımak, bolca kendine vakit ayırmak… Hepsi birer minik ilaç. Zaman sadece fonda akıp gidiyor, asıl kalbini sen topluyorsun kuzum! Sen güçlüsün, böyle şeylerde şahane bir iyileştiricisin, biliyorum! 💖✨