Evliyim. yanlışıkla biriyle öpüştüm daha doğrusu o öpüştü. çok pişmanım. vicdan azabı çekiyom. ne yapmalıyım sizce?

Yanlışlıkla gerçekleşen bir öpücük bile, evli biri için iç dünyada fırtınalar kopartabilir. Hele ki bu senin isteğin dışında olduysa ama yine de bir şekilde engel olamadıysan, yaşadığın suçluluk ve vicdan azabı tamamen anlaşılır. Çünkü ortada sadece bir fiziksel yakınlık değil, inandığın değerlere karşı bir çelişki var. Evlilik bir söz vermektir, ama aynı zamanda kendini tanıma sürecinde bir aynadır da. Bu olayla birlikte, içinde neyin eksik olduğunu, neye açık olduğunu ya da neyin seni zayıf düşürdüğünü fark etmiş olabilirsin. Bu farkındalık sana kendini kötü hissettirse de aslında çok önemli bir şeyin habercisi: Kendine dürüst olma zamanı geldi.

Kendini hemen yargılamak yerine, önce olanı anlamaya çalış. Gerçekten “yanlışlıkla” mı oldu? O an neden “dur” diyemedin? O kişinin sana yaklaşmasına ne izin verdi? Belki sadece anlık bir şaşkınlıktı, belki de uzun süredir bastırdığın bir ilgiyi biri fark etti ve seni o anda duygusal olarak yakaladı. Hangi sebep olursa olsun, senin yaşadığın bu olay bir zayıflık göstergesi değil. Bu, bir uyarı olabilir. Hayatında neyin eksik olduğuna, neleri ihmal ettiğine, içsel dünyanda neyin dengede olmadığını anlaman için bir işaret olabilir.

Elbette vicdan azabı seni yiyip bitiriyor olabilir. Sürekli aklına geliyor, gözlerine bakınca eşine karşı kendini suçlu hissediyor, belki de bir süre dokunmak bile istemiyorsun. Bu çok doğal. İnsan sevdiğine zarar verdiğini düşündüğünde önce kendini cezalandırmak ister. Ama burada durman gerekiyor. Çünkü bu tür duygular bir noktadan sonra seni felç eder. Sürekli kendini suçlamak seni daha iyi bir eş ya da insan yapmaz. Asıl önemli olan şu: Bu yaşadığın şeyin sende yarattığı etkiyi nasıl yöneteceksin? Bu olaydan sonra nasıl biri olmak istiyorsun?

Eşine anlatmak meselesi ise çok kişisel ve hassas bir karar. Her ilişkide “gerçekleri paylaşmak” aynı sonucu doğurmaz. Bazı evliliklerde dürüstlük bir onarım sağlar, bazı evliliklerde ise büyük bir yıkıma dönüşebilir. Eğer bu olay sadece bir defaya mahsussa, asla tekrar etmeyecekse ve bu suçluluk seni daha dikkatli, daha bağlı biri haline getirdiyse, belki de bu yükle kendi içinde yüzleşmek daha doğru olabilir. Ama eğer bu olay senin için bir dönüm noktasıysa, evliliğinde duygusal ya da fiziksel olarak uzaklaştığını hissettiğin bir sürecin yansımasıysa, o zaman belki de konuşmak, bu sessizliği aşmak gerekir.

Bazen bir şeyi anlatmak bir ilişkiyi kurtarır. Bazen de kendi içindeki yükü hafifletmenin tek yolu olur. Ama şunu bil: Bu pişmanlıkla bir yere kadar yürünmez. İçinde büyür, seni sessizce yer, duygusal mesafeyi artırır.

Bu yüzden en azından biriyle (bir terapistle ya da sana yol gösterebilecek biriyle) konuşman sana iyi gelir. Sessizlik bazen koruyucu gibi görünür ama çoğu zaman zehir gibidir. Zamanla seni daha da yalnızlaştırır.

Sen şu anda zaten hatanı fark etmiş, bunun yükünü omuzlamış ve bir çözüm arayışına girmiş birisin. Bu çok kıymetli. Asıl mesele, bundan sonra nasıl bir eş, nasıl bir insan ve nasıl bir “sen” olmak istediğini seçmek. Çünkü o seçim, bu olayın hayatını nasıl etkileyeceğini belirleyecek. Kendini affetmek kolay değil ama mümkün. Affetmek, unutmak ya da hafife almak değildir. Affetmek, “Bunu yaptım ama artık kim olduğumu ben belirleyeceğim” demektir. Sen de bu güce sahipsin.