2 senelik ilişkim bitti kafam çok karışık?

Arkadaşlar, 2 senelik ilişkim bugün bitti. Biz bundan 1 ay önce ilk ayrılığımızı yaşadık. Ben ayrılmak istedim çünkü hareketleri hoşuma gitmiyordu, gönlümü almayı bilmiyordu, ilgilenmiyordu aslında bunu bi zamanlar en üst derece yapıyoedu ama ben kıskanç bir insanım ve kızlarla alakalı yaptıgı ettigi şeyleri gördügüm zaman yapma etme dememe ragmen yaptı Defalarca dile getirmeme rağmen hiçbir şey değişmedi ve ben de bir anlık sinirle ayrıldım. Aslında ikimiz de seviyorduk 1 hafta gibi bir süre geçti aradan. Artık “ne oluyorsa olsun, ister istediğim değeri versin ister vermesin, yeter ki konuşalım” dedim. Yazdım ona. 1-2 saat yazıştık. Aşırı iyiydik, karnımda kelebekler uçuşuyordu. Sonra ailesi devreye girdi. Beni mi istemediler, yoksa ilişkimizi mi tam olarak anlamadım ama ikisini de istemedikleri belliydi. Bir anda “Ailemin istemediği biriyle olamam” demeye başladı. Yine de bir şekilde devam ettik. Dün ailesi yeniden bahane etti. “O kızla konuşuyorsun, derslerine çalışmıyorsun” demişler. Ama ben gayet düzgün bir şekilde derslerime çalışabiliyorum, o neden çalışamasın ki? Bu sefer dedim ki, “Bizim geleceğimize ailen mi karar verecek? Artık bu durumdan çok rahatsız olmaya başladım.”

Sonra bir anda üstüme gelmeye başladı. “Ben senin için ailemi yeterince karşıma aldım, evde neredeyse kimseyle konuşmuyordum” dedi. Ben de dedim ki, “Şımartılarak büyümüşsün sen. Hayatına biri en ufak olumsuzluk kattığında ailen mi hemen devreye girecek?” Bu cümle çok dokundu ona sanırım, demediğini bırakmadı. Sabah da, “Aileme laf eden biriyle devam etmek istemiyorum” dedi. Ben de “Peki” dedim, hiç ısrar etmedim. Ama doğum günümde yazacağını, özel günlerde hediye göndereceğini söyledi. “Adam gibi karşıma çıkmak yerine mi bunları yapacaksın?” dedim. “Belli olmaz, benim ne yapacağım” dedi.

En son dedi ki Nazını yerim senin, Allah’a emanet ol.” OnundaSağı solu belli olmuyor şimdiden özlemeye başladım” dedi. Ben de yazdım: “Ben seninle barışırken, ister mutlu et ister etme, ne olursa olsun demiştim. Ama şimdi kendi bahanelerini bana yüklüyorsun.” Son konuşmamız pek iyi bitmedi. “Benden mesaj bekleme boşu boşuna, çünkü yazmayacağım. Eğer sen yazarsan orasını bilemem” dedim. Bu arada ailesi beni kötü biliyor. Ama kendi çocukları beni sayısız kez –fiziksel olarak olmasa da– aldattı. Mental olarak çöküşe girdim. Stresten her şey vücuduma yansıdı. Ama hep ben suçlu oldum. Hiçbir kız onun yaptıklarına göz yummazdı. Benim gibisini de asla bulamayacak, bunu kendisi de çok iyi biliyor.

Benim için kesin olarak bitti zaten. Ama o kadar güzel anılar biriktirdik ki, az da olsa pişman olduğunu görmek isterim. Anlattıklarımda kötü göstermekde istemem bu arada gerçekten çok iyi bir çocukdu 1. Senemiz bu tür şeylerle geçsede 2. Senemiz çok olgunlukla geçmişti insanın bazen verdiği emegin karşılıgı gelmeyince çok zoruna gidiyor şu an diyorum keşke gerite dönebilsem üzüldügü her şeyi düzeltsem bu arada o ailem istemedi mevsuzunu sanıeım o söylememiş ailesi aglarken mi ne görmüş ordan ögrenmişler

Sizce yazar mı?