Sarılma İsteği ve Yalnızlık hissi ?

Bunu bu kadar içten anlatabilmen bile aslında ne kadar duygusal olarak farkında ve canlı bir yerde olduğunu gösteriyor. İnsan dokunulmaya, hissedilmeye, görülmeye ihtiyaç duyuyor. Sarılma isteği öyle küçümsenecek, “geçer” denilecek bir şey değil aslında. O fiziksel temas, omzuna yaslanmak, birinin nefesini duyarak uyumak; bütün bu şeyler insanın sinir sistemini sakinleştiriyor. Çünkü sadece beden değil, zihin de birini arıyor orada. Ve senin yıllardır bunu yaşamamış olman, sonra gelip de “nasıl başlayacağım bilmiyorum” demen çok anlaşılır.

O sarılma isteği, bazen kalbinin merkezinde yanıp sönen bir acil durum sinyali gibi oluyor. Yani “yalnızım, yoruldum, biri beni tutsun” sinyali gibi. Ama sonra kendini anlatmak istememe hissi geliyor ya, orası çok tanıdık. Çünkü bir yandan huzur arıyorsun ama diğer yandan yeni bir yorulma ihtimali seni geri çekiyor. Ve o yüzden hayali karakterler, kurgu dünyalar belki de en güvenli yer haline geliyor. Çünkü onlar seni yargılamıyor, terk etmiyor, açıklama istemiyor. Sadece oradalar. Sarılıyorlar. Dinliyorlar. Ve biz bazen kendimize bunu bile fazla görüyoruz.

Ama bu geçer mi diyorsan… Geçmiyor aslında. Bu ihtiyaç sadece bastırılıyor. Başka şeylerle oyalanıyor. Veya zamanla “artık böyle bir şey olmayacak” diye kabulleniliyor. Ama senin şu an yaptığın şey çok daha sağlıklı: içinden geçenleri dürüstçe fark edip dile getirmek. Bu, buzdolabına koymak değil; o yemeği çıkarıp “evet ben açım” demek gibi.

Biri seni olduğun gibi kabul etsin istiyorsun ya, orası çok temel bir ihtiyaç. Ama bu kabul önce senden gelmeli. Belki “ben de yoruldum ama yine de umut ediyorum” diyebilmek. Belki bir şey olacak diye değil, sadece kendini diri tutmak için. Çünkü bazı insanlar gerçekten öyle çıkıyor karşına: sormuyor, sadece sarılıyor. Ve bazen öyle bir zamanda geliyorlar ki sen bile beklemiyordun.

Ne yapabilirim kısmına gelince, kesin ve basit bir yolu yok ama birkaç şey işe yarayabilir. Önce, bu sarılma isteğini “eksiklik” olarak değil, “ben insanım” diyerek kabul etmek. Sonra, belki temas edeceğin yerler yaratmak. Bu ille sevgili olmak zorunda değil. Bir arkadaş, bir dost, bir küçük çember bile olabilir. Ama içini dökebildiğin, görünür hissettiğin bir yer. Yazmak bile buna hizmet eder bazen. Ve belki de biraz cesaretle —senin içine sinen şekillerde— insanlara açık olmak. Bir kafede, bir kitap kulübünde, bir online sohbette. Kalbini göstermek büyük cesaret, ama bazen başkaları da aynı şeyleri yaşıyor ve ilk adımı bekliyorlar.

Son olarak şunu da söyleyeyim, seni sen olduğun gibi seven birini bulmak gerçekten mümkün. Ama önce sen, “ben böyle biriyken bile sevilmeye değerim” diyebildiğin zaman o ihtimal kapıyı daha kolay çalıyor. Çünkü insanlar, kendini tanıyan insanlara çekiliyor. Orası güvende hissettiriyor. O yüzden bu sarılma isteği, bir boşluk değil, bir çağrı aslında. Belki de artık biraz kendine sarılma zamanı. Çünkü sen kıymetlisin. Ve bu istek sana insan olduğunu hatırlatıyor sadece.

kanka sen bir erkeksin ve savaşçı olduğunu unutma senin bir kadına ihtiyacın yoktur ! erkek adam bütündür ve tamdır sen bi kadınla kendini doldurmaya planlıyorsan sıkıntı yoluna devam et hiç bişey olmiycakmış gibi bak bende öyle düşünüyordum çıkmaz sokakda denk geldik sen düşün o yüzden yoluna devam et

Duygusal olarak boşluktasın. Çoğu kişi böyle aslında. Daha iyi hissetmek ve bu boşluğu dolduramasan bile en azından etkisini azaltmak için kendini çeşitli konularda geliştirmen lazım.