İLİŞKİLERDE PARANOYAK OLDUM?

Ben seni çok iyi anlıyorum çünkü yaşadığın şey aslında çok doğal bir korunma tepkisi. Yani senin kalbin "ben bir daha incinmeyeyim" diye artık otomatikman şüpheyle çalışıyor. Bu kötü bir şey değil aslında — senin iç sesin kendini kolluyor ama olay şu ki bu ses biraz abartmaya başlamış.

Çünkü geçmişte çok fazla kırıldığında, beyin şöyle demeye başlar:
"Ben zaten daha önce kandırıldım, kesin yine olacak. En iyisi en baştan tespit edeyim, hayal kırıklığı yaşamayayım."
Ve bu sefer o kişiye gerçekten haksızlık yapma riski doğuyor. Çünkü temiz biri bile olsa sen eski defterlerin gölgesiyle bakıyorsun ona.

Şunu söyleyeyim, evet ciddi bir ilişkin olur. Hatta senin gibi hayatı sorgulayan, boş hayale kapılmayan biri için daha sağlam ilişkiler olur. Ama bunun olması için önce o iç sesini biraz eğitmen lazım.

Ne demek bu?
Yeni birine başladığında "ya gene mi yalan?" diye düşündüğünde kendine şunu hatırlat:
“Bu kişi X değil, bu kişi Y değil. Bu kişi daha bana kötü bir şey yapmadı. Onu geçmiştekilerle karıştırırsam hem ona hem kendime haksızlık olur.”

Bunu yapmak çok kolay değil ama fark ettikçe düzeltirsen, şüphecilik yavaş yavaş azalır.
Bir de şu çok işe yarar:
Duygularını olduğu gibi söylemek.
Yani tanıştığın kişiye zamanla (çok başta değil) "Ben geçmişte çok kandırıldım, biraz zor güvenirim ama haksızlık etmek istemem" demen hem karşındakini dürüstlüğe iter hem de senin iç sesini biraz rahatlatır.

Unutma, güven yeniden öğrenilen bir şeydir. Tekrar olur, ama zaman ve bilinç ister.
Şu anda "ben ilişki yapamam" demen çok normal ama sonsuza kadar sürmez bu his.
Sana zaman tanı, kalbine de biraz anlayış göster.
Zaten yavaş yavaş düzelecek, merak etme.