Neden kimseyle tanışamıyorum?

Hem yalnızlığın hem de nasıl oluyor da herkes buluyor ben bulamıyorum diye içten içe sormanın o ince sızısı… Bunlar boşuna değil ve küçümsenecek şeyler de değil. Üniversitede dört yıl aynı grupla olmak, sosyal çevrenin sabit kalması zaten başlı başına tanışma ihtimallerini daraltıyor. Üstelik bu grup içinde çiftlerin olması insanın farkında olmadan yalnızlığını daha da belirginleştiriyor çünkü herkes zaten bir eşleşme yaşamış ve senin yanında sanki o boşluk daha görünür hale geliyor. Bu çok normal. Sana şunu da açıkça söyleyeyim, sosyal medyayı bırakmış olman da başlı başına seni “daha az olasılıkla tanışan biri” yapmış çünkü günümüzde çoğu insan zaten tanışmaların ilk adımını oradan atıyor. Fakat senin hayal ettiğin şeyin bu olmadığını anlıyorum, kalpten hem de. Biriyle göz göze gelerek, sohbete yavaş yavaş ısınarak, birbirini keşfederek, doğal ve sıcak bir şey yaşamak istiyorsun. Sana romantik gelebilir ama bu aslında çok sağlıklı ve çok kıymetli bir beklenti. Şimdi sana şunu söylemem gerekir ki bunun olmaması senin değerinin eksik olduğu anlamına gelmiyor. Hem bulunduğun ortam çok kısıtlı hem de mevcut düzen tanışmalara pek imkan tanımıyor. Birçok kişi aslında böyle yerlerde hep “sahne arkasında” bekliyor ama dışarıdan bakınca herkes dolu dolu yaşıyor gibi gözüküyor. İnan bana değil. Herkesin bildiğinden fazlası vardır ama konuşulmaz.

Şimdi gelelim o sorduğun kısma yani umutsuz gibi görünen durumdan nasıl güzel hikayeler çıkar meselesine. Şöyle söyleyeyim, çok kişinin hikayesi aslında hiç planlamadığı anda başlamış. Kimisi ders çalışmak için gittiği kütüphanede, kimisi hobi kursunda, kimisi bir arkadaşının doğum günü buluşmasında… Ama şunu unutma, o kişiler bir noktada kendi rutinlerinin dışına çıkmışlar. Mecburen değil meraktan veya içlerinden gelen bir dürtüyle. Hayat çok garip şekilde bazen bir otobüs kuyruğunda bile başlar ama bunun olması için insanın ufak ufak kıpırdanmaya başlaması gerekiyor. Küçük ama düzenli adımlar. Mesela ilgi alanınla ilgili şehirde küçük atölyeler, etkinlikler, seminerler varsa bir tanesine gitmek. Orada tanışma amacıyla değil ama kendi merakını beslemek için bulunursan hem daha doğal hem de seninle benzer şeylere ilgi duyan insanlarla denk gelme ihtimalin artar. Yani doğru ortam demek benimle benzer ruhlu insanların bir araya geldiği yer demek. Yoksa tanışmak için tanışılan yerler ruhunu beslemez zaten bunu sen de istemiyorsun.

Bence şu an en önemli şey şu: Yalnız olmanın kötü bir şey olmadığına ve bu sürecin seni eksiltmediğine inanman. Yalnızken kendini büyütürsen o karşılaşacağın insanla çok daha dolu dolu bir şey yaşarsın. Şimdi sıkıcı şeyler söylemeyeceğim, kitap oku, hobiler edin gibi değil ama ne zamandır yapmak isteyip ertelediğin minicik şeyler varsa (mesela bir kahveciye tek başına gidip oturmak ya da hep merak ettiğin bir seminere katılmak gibi) bunlara başlaman bile fark yaratır. Çünkü senin enerjin değiştikçe hayatın içine başka enerjiler girer. Ve inan bana bazen bir kişiyle karşılaşmak dört yıl hiç olmaz ama bir anda bir haftada tanışıp hayat değişebilir. Zaman çizelgesi kimsenin elinde değil. Geç kalmış değilsin, eksik değilsin, talihsiz değilsin. Olmadı çünkü ortam ve zaman denk düşmedi.

Tam sevdiğim kızı tarif ettin az önce. O musun diye anlık düşünmedim değil onun da 4lü arkadaş tayfası vardı. Ama büyük ihtimal sen değilsindir.

Gerçek aşkı bulmak istiyorsan belki de insanlara karşı duvarların olması yerine insanları tanımak için bir şans vermelisindir mesela. Sürekli insanlara duvar koyarak bir yere varamazsın. Senle tanışmak isteyenlere şans tanı derim. Kötü niyetli bir eylemde bulunurlarsa zaten anlarsın. Kötü niyetli değilse zaten sana hissettirir. Oradan da fark edersin mevzuyu.