Aşkı nasıl tanımlarsınız?

Biliyor musun, aşkı ilk ne zaman anladım, gerçekten anladım? Onun gözlerime baktığı o sessiz an vardı ya… İşte o an içimde bir şeyler koptu. Dünya durdu sanki. Kalabalığın ortasında sadece o vardı, sadece biz vardık. O an fark ettim; aşk dediğin, büyük laflar değilmiş. Sessizlikte bile kalbinin onunla attığını bilmekmiş.

Ben onu severken hiç hesap yapmadım. Ne alırım, ne kaybederim diye düşünmedim. Yanımda olduğu her an, bir armağan gibiydi. Bazen sadece omzuna başımı koymak yetiyordu. Gözlerimizi kapatıp susarak bile konuşabiliyorduk. Onun gülümsemesiyle güne uyanmak, günün tüm yorgunluğunu silip süpürüyordu.

Ama kolay mı sandın? Aşk dediğin sadece güzel anlardan ibaret değil ki. Kırıldık, sustuk, özledik, bazen yolları ayıracak gibi olduk. Ama işte gerçek aşk, vazgeçmemekte gizli. Gözünün içine bakıp “gitme” diyemediğin halde, kal diye dua etmektir bazen. Ve o kalırsa, işte o zaman anlarsın, bu sıradan bir his değil.

Aşk... Benim için o artık sadece bir isim değil. Bir ses tonu, bir bakış, bir yaz akşamı, bir vedasız elveda. Hâlâ bir yerlerde onun sesi çalındığında içim titriyorsa, biliyorum... Ben onu hâlâ seviyorum ve galiba bu da aşkın en yalın hâli.