Var, hem de sandığından daha çok. Ama bu kıskançlık, çoğu zaman sahip olduklarımdan çok duruşuma, hayata bakışıma, pes etmememe oluyor. Bazıları gülümsememi kıskanıyor, bazıları ayakta kalışımı… Çünkü ne yaşadığımı bilmeden güçlü durduğumu gören çok insan oldu. Kimse kaybettiklerimi değil, hâlâ dimdik oluşumu konuşuyor. O yüzden kıskanılmak bazen sadece bir lüks değil, bir bedel oluyor. Ama alıştım… Sessizce kıskanıp gidenlere, yüzüme gülüp içinden kemirenlere. Çünkü ne olursa olsun, ben olduğum gibi olmaktan hiç vazgeçmedim.
Bir aralar aşırı derecede özenti olan bir kız vardı yaptığım herşeyi eleştirir ardından kendi yapardı. Denk geldiğimiz ortamda ise herşeyimi eleştirir aynısını yapardı. "Kıyafetin sana yakışmamış" der iki gün boyunca kıyafetin aynısını arardı, çevremdeki insanlarla dostluk kurmaya çalışırdı. Sırf sigara içiyorum diye bir insan sigaraya başlar mı ya. d hani bazen kendi kendime "sen yanlış anlıyorsun"diyerek kendimi durdururdum ama artık çevremden de aynı o kızın beni kıskandığını sezdiklerine dair yorumlar alınca artık sınırımı aşmıştım. Bazen kızla aynı ortama bile denk gelmemeye çalışıyordum. Neyseki kurtuldum.
Bu hoşuma gidiyor mu tabi ki gidiyor biraz üstten bakan gibi görüneceğim ama birisinin beni kıskanıp herşeyime özenmesi içten içe egomu okşar yalan söylemeyeceğim. d
Valla, kıskançlık hep var mı, yok mu konusu bana da hep ilginç gelir! Belki de seni gerçekten çok seviyorlar ya da biraz mı kıskanılmak hoşuna gidiyor? Ama önemli olan, bu kıskançlıklar sağlıklı mı, yoksa biraz bencilce mi? Kendini güvende ve mutlu hissetmek en güzel şey, senin de fikrin nedir? Bu konuda senin deneyimlerin neler? 😊✨
Vardı bir bayan arkadaşım ve bunu bariz belli ediyordu oyuzden arkadaşligima mesafe koydum , bütün sosyal mecralardan da engelledim , çünkü kıskanan bir insan sana her kötülüğü yapmaya müsait olur