Düzgün kızlar değer bilmeyen diğer tarzda kızlar değer bilen değil mi?

Anlamlandırmaya çalışıyorum neden kadınlar böyle oldu?

Bir kadın hem namusunu koruyup aynı zamanda eğlenceli ve kadınsı olamaz mı?
Şimdi şunu savunacaklar flört ettiğim erkeklere değil evlenince öyle olacağım.
Dalga mı geçiyorlar bu nasıl bir kumar
Kendi dişil enerji eksikliğinin farkında ve bile isteye yalan diyor evlendikten sonra falan ne olacak 360 derece davranışların mı değişecek cilveli, şefkat dolu mu olacaksın
İlla bir şeyleri sorgulamak için öfkeli veya üzgün olmak gerekmiyor
Eğer hayatında bir şeyler yolunda gitmiyorsa kendini ve sonrasında dış çevreyi sorgularsın.
Benimde yaptığım tam olarak bu

Popüler kültür sorun. İnsanın yetiştiriliş tarzı ve özündeki karakteri, onları bu hale getiriyor. Aklı başında, düzgün bir insan olarak onları uyandırmak yine Yaradanımın izniyle senin elinde. Kısacası...

Ortada bir sorun görüyorsan, düzeltsene. Düzelmek isteyen zaten seni bulur. Emin ol öyle olmak istemeyen insanlar da çıkıyor hayatta. 🙂

Yok be birader kimsenin aydınlanmaya gereksinimi yok herkes kariyer, para, aşk ve diğer konulara odaklanmış
Kimse kendindeki doğru olmayan şeylerin neden böyle olduğunu sorgulamıyor
Çoğu ama çoğu insanın öz farkındalığı düşük
Bu yüzdende toplum olarak gerçekten mutsuz olacağız evlilikler mutsuz olacak ki öyle
Evli olmayanlarda ya yatmaca hayatı
ya da düzgün olanlarda yalnız ve mutsuz
Allah nasibimi verecek gelecek o diye ümit ediyor.

Ben şuna aşırı karşıyım bir insan kendini düzeltmeden Allah nasibimi saklıyor falan ya sen yanlışsan?

Belki kendi karakterindeki eksik ve yanlışları görüp düzeltsen o nasip seni çok kısa zamanda bulup kısmetin olacak
Ama asla kimse kendinde eksik ve yanlış aramıyor yalnızca Allah’dan ümit ediyor.

Geçmişte ben de senin gibiydim. Bu konuları böyle incik cıncık detayına kadar irdeler irdeler irdeler araştırır dururdum. Çok yargılardım "Kızlar niye böyle?" diye. Yıllarca psikolojiye yönelik araştırma bile yaptım bunun için inanır mısın bilmem. Ne zaman biriyle beraber olsam, iyi niyetimden kaybediyorum sanardım hep. Ben zamanında 4 sevgili yapmış, başkaları için de karanlık taktikler vererek daha fazla kız elde etmelerini bile sağlamış biriydim. Doğruyu söylemek gerekirse, karakterimi bozacak bir insan olsaydım ben de çok kız tavlardım. Şu an seninle otursak psikolojik sırlarına kadar anlatmaya başlarım. Ama biliyor musun? Özümde hiç bir zaman böyle bir insan olmak istemedim. Böyle kalmak kendi tercihimdi. Bu yüzden bile bakirim. Geçmişte malum yazışma tecrübem oldu. Fakat buna rağmen bakir kalabildiğim için Yaradanıma şükrediyorum çünkü o yazışmalar bile bana önemli bilgiler verdi. Yani karşında şu an duran insan, karanlık tarafın eşiğinden aydınlık tarafına geçmiş gibi birisi. Kritik soru: Peki ben sana bunu niye anlattım?

Çünkü bir gün öyle bir insanla tanıştım ve bende öyle bir etkisi oldu ki Yaradanımı normalde seviyorken bana daha büyük bir sevgi aşıladı. Şimdi Yaradanımı zikretmeden bile duramıyorum. Yaradanımı her şeyden çok sever oldum. Buna vesile olan da sevdiğim son kızdı. Kendi bile farkında değil buna vesile olduğunun. 🙂

İşte ben o hallerdeyken gerçek sevgiyi böyle öğrendim. Yaradanım günün sonunda isteyene hidayet veriyor. İsteyeni de karanlık ve gaflet içinde bırakıyor. Ben yıllarca o hidayeti bulmak için mücadele verdim. Sonra başıma gelen bu olay oldu ve bana sadece hidayet yolunda gitme çabamın güzel olduğu ama farkında olmadan yanlış bir şey yaptığım bu vasıtayla gösterildi. O andan itibaren değiştim. Artık acımasız, herkesi yargılayan, olumsuzluklara bu kadar tepki veren biri bile değildim. Bambaşka birine dönüştüm. Gerçek sevgi, Yaradanım sayesinde bende bu etkiyi yarattıysa başka insanlarda da bunu yapabilir. Yeter ki gerçekten hidayeti istesinler.

Şimdi soru'na cevap vereyim: Nasibin karşına zamanı geldiğinde çıkar evet. Ama bu zaman, senin "ruhsal olgunluğunu" tamamladığın zamandır. Kimi insanlar bunu daha erken, kimi insanlar daha geç tamamlar. Kimi insanlar ise ölmeye yakın zamanlarda bunun farkındalığına varır. Artık çok geçtir. Ruhsal olgunluğunu tamamlamış iki insan, gerçekten birbirini severse ancak gerçek aşk yaşanır. Bu durum olmadığı sürece oturup nasip beklemek onları bir yere vardırmaz ki kendileri de bu bekleyiş esnasında bunun farkına varıp değişeceklerdir. Nasipleri işte o an ortaya çıkar. Diyorum ya, herkesin bir gün karşısına çıkıyor ama kaderin zaten bunu yapmanı tetikliyor. Yaradanım bunu sana bir gün bir şekilde nasip ediyor. Anlamıyorsun bile.

Ben de gerçek aşkı bulamam diyordum. Çok yakındım. Çok nefret duydum insanların böyle olmasından. Özellikle de kızların. Ama biliyor musun? Mesele onları düzeltmek olmadı hiç bir zaman. Biz hiç bir zaman kurtarıcı değildik. Düzelmek isteyen bile, nasibin olan bile, ne olduğu fark etmeksizin zaten bir gün karşına çıkıyor. Bu kaderden kaçışın yok. Yerin altına girsen bile. Biz zaten bir bütünüz. Bunu hatırladığımızda gerçek sevgiye erişiyoruz. İnsanlar daha bunun farkında bile değiller. Hep yarım kalmışlık hissiyle kendilerini tamamlamak için bu topa giriyorlar. Ama bir insan zaten bir bütündür. O nedenle gerçek aşk, bunu fark ettiğinde Yaradanım tarafından nasip ediliyor zaten. Kimse yarım falan değil. Hala bu illüzyondan çıkamamış çok insan var. İnan bana. 🙂

Güzel açıklamaydı bu açıdan bakmamıştım.
Saçma sapan avutma yazısı yazanlara nazaran anlamlı ve düşünmeye değer ancak ruhsal olarak nasıl olgunlaşılır?

Her nasibini bulan evlenen veya sevilen ruhsal olarak olgunlaşmış mıdır?
Hiç yakın ve dış çevreyi gözlemlediğinde evet hepsi öyledir diyebilir misin?

O yüzden kimsenin düzelmesini bekleme. Bu onların seçimi zaten. Sen gereken uyarıyı yap. Özgür iradeye saygı duy. Bunları yaparken kendine zarar verme, başkasına da zarar verme. Kendini bu konuda olgunlaştırdığın ve dünyaya daha sevgiyle bakabildiğin gün, artık gerçek aşkı kovalayan sen olmayacaksın. O sana gelecek. Bunu öğren. Yaradanımın bize verdiği lütfun en büyük anahtarıdır bu. Herkese kolay kolay da nasip olmaz. Sen iyi bir adamsın. Onlar kötü niyetli diye kendini o seviyeye çekmene gerek yok. Umudunu kaybetme. 🙂

Ben yarım olduğumu düşünmüyorum belki iç dünyamın derinliklerinde öyle hissediyor olabilirim bu da annemin beni çocukken hep yargılaması ve babama benzeterek beni onaylamaması koşulsuz sevgi göstermemesinden kaynaklanıyor olabilir sadece farkındalığın var etki ettiğini düşünüyorum ama emin değilim.

Ama ben çok ama çok yalnız, sevgisiz ve ilgisiz büyüyen bir çocuk oldum.

Hep ama hep bu yüzden kendimi geliştirmeye ve daha iyi hale getirmeye odaklandım.
Ancak ne kadar kendimi sevsemde ne kadar kendimle ilgilensemde ne kadar ben tamım desemde dışarıdan bir sevgi, ilgi ve onay görmediğimden dolayı kendimi değersiz hissetmeye başladım.

Yanlış değilim evet hatalarım var ben bir insanım melek değil ama yanlışlarımı düzeltmek için hep ama hep çaba sarfeden iyiyi hedefleyen bir insanım.

Kendimi karakteriksel, duygusal ve yaşantı olarak olumlu yönde çok değiştirdim.

Ama bu his içimden çıkmıyor ama bazı şeyleri iç dünyam kabullenemiyor bilirsin gerçek anlamda kabullenemediğin şeyler sana zarar verir.
Ben şu an tam bunu yaşıyorum ve duraklama dönemine girdim.
Kendimi hiç geliştiresim çabalayasım kalmadı.
Beni hiçbir Allah’ın kulu sevmesede ben kendimi seviyorum Allah bana yeter dedim ama yinede iç dünyam hep bir ilgi, onay ve sevgi arayışında gibi hissediyorum.
Anneme de kızamıyorum bilinçli olarak böyle çocukken davranmadı ama muhtemelen onun bana böyle davranması bende büyük bir boşluk yarattı.

Tüm sorularına cevap vereyim:

-Ruhsal olarak olgunlaşmak, Yaradanımızı sevmek ve O'nu anlamakta başlar. Sen bir kere O'na tam teslimiyetle güvendiğin zaman sen ondan hidayet dilesen bile sana gereken cevabı veriyor. Gerek sezgilerin yoluyla sana konuşuyor. Gerek hayatta sana önemli işaretler yolluyor. O zaman anlıyorsun.

- Her nasibini bulup evlenen veya sevilen ruhsal olarak olgunlaşsa da olgunlaşmasa da büyüme süreci devam eder. Çünkü gerçek aşk birbirini tamamlamak değildir. Birlikte büyümektir.

- Son soruya cevap vereyim: Her evlenen, hayatına birini alan direkt olarak nasibini bulmuş olmuyor.

Nasibin karşına çıktığı an sezgilerin de mantığın da duyguların da onu kabul ediyor. Sanki ruhun onu tanıyormuş gibi hem de. Ona karşılıksız bir sevgi beslemeye başlıyorsun buradan da. İyi olmasını istediğin için. Bende en azından böyle oldu. Hiç kimseye çıkar bile beklemeden bir gün bu kadar sevgi duyacağımı beklemiyordum doğrusu 😅 Ama aldığım işaretler bu sevginin gerçek olduğunu bana gösterdi. O yüzden bu kadar emin konuşuyorum. Herkese kolay kolay nasip olmaz ama. Bu önemli bir süreç ve inanç gerektirir. Benim sevdiğim kız, yaşadıklarımla şu an birlikte olmasak bile ve kendisinin bu yaşananlardan haberi olmasa bile benim Yaradan sevgisine ciddi anlamda ulaşmama vesile oldu. Sırf buradan bile onun nasibim olduğunu anladım mesela. Ama bana bir şey daha öğretildi: Ruh ikizlerinin her zaman kavuşması gerekmez. Çünkü unutmamak gerek, karşılaştın diye kavuşacaksın diye bir kaide yok her zaman. Bu birlikte büyüme sürecidir. Kimileri bu kavuşmayı bile özgür iradesiyle reddedip karma döngülerinde kalmayı seçer. Kimileri ise Yaradan'a güvenir ve der ki "Tamam Yaradanım. Benim için hayırlısı olan buysa tüm kalbimle inanıyorum. Bu adımı atmaya varım ve başarır da. Bazı ömürlük güzel evlilikler de zaten bu tarz ruhsal olarak olgunlaşmış ruhların bir araya gelmesiyle oluşmuştur. Birçok insan hala gerçek aşkı yaşadığını sanıyor. Oysaki gerçekte yaşadıkları sadece nefsani arzularını tatmin etmelerinden ibaret. Aşk böyle bir şey değil. İnan bana. Gerçek aşkta, gerçek sevgide çıkar bile aranmaz. Birinci elden gördüm bunları. Bu bile beni değiştirdi. Yaradanıma şükürler olsun ki... Her şey için...

Kendini boşlukta hissetmen çok normal. Bizim gibi iyi insanlar, zaten özellikle acılı bir geçmişten geçerler. Yaradanımız aslında bizim daha iyi birine dönüşmemizi nasip etmek için bu süreçleri bize yaşatır. Yani bir gün öyle bir farkındalığa ulaşacaksın ki şunu diyeceksin, "Bu kötü olaylar aslında daha iyi bir insan olmam için bir süreçmiş.". Tam bu anda Yaradanımızın bize ne kadar değer verdiğini de anlamış olacaksın. O yüzden umudunu kaybetme. Bu süreç her iyi insanın başına geliyor. Benim de gelmişti.

Bu arada farkında mısın bilmiyorum ama Yaradanım seni o kadar iyi bir insan olarak görüyor ki beni resmen sana işaret olsun diye yolladı. Normalde ben bu deneyimlerimi bu kadar ayrıntılı anlatmam. Anlatmama hep izin olmadığını hissederdim herkese karşı da. Yaradanım seni seviyormuş. Karşılaşmamız bile bir tesadüf değil. Bir tevafuk. 🙂

Evet zaten bu yaşadığım kötü olaylar beni daha iyi bir hale getirdiğinin farkındayım.
Ama bu yaşadığım şeyler aynı zamanda iyi olan fıtratıma gölge düşürecek yanlışlar yapmama da neden olmaya başladı
Bu histen dolayı yanlışlar yapıyorum.
Defalarca defalarca şimdi gözüm açıldı o yanlışları yapsamda yine istediğime kavuşamıyorum o yanlışlardan da dönmeye karar verdim.

Ben bu yanlışlardan kurtulup daha iyi bir insan olmak istiyorum.
Hem güçlü hemde güzel ahlaklı bana bakılınca müslümanlardan ne insanlar çıkıyor desinler gençlere örnek olabileyim istiyorum.
Aynı Muhammed Ali Kıley gibi
Ama şu an çok zorlu bir sınavdan geçiyorum işsizim farklı durumlarım var.
Ne yapacağım bilmiyorum sabır ettim ama git gide daha kötüye doğru gidiyorum.
Ümidimi kesmiyorum ama git gide yok oluyorum göz göre göre içimde çok büyük bir boşvermişlik peyda olmaya başladı.

Her iyi insan o sınır anı yaşayabilir. Ben bu dönüşümü geçirmeden önce doğrusu kızlara düşman gözüyle bakmaya çok yaklaşan bir mentalitedeydim. Ama sonra dediğim gibi anlattığım olaylar, yaşadığım manevi olaylar beni değiştirdi. Neyin neden olduğunu anladım. Aslında kötü insanlar dediğimiz bu varlıklar bile eylemlerini kendi seçimleriyle yapsalar da Şeytan'ın bataklığına düştüklerinin hala farkında değiller. Bu bataklığın ne kadar kötü olduğunu anlasalar (ki hayatlarında bir gün elbet anlayacaklardır) emin ol büyük bir pişmanlıkla buradan çıkmak isterlerdi. Hiç şaşmaz bu. Evrenin sistemi her zaman pozitifte biter.

Yaradanım kimseye kaldıramayacağı bir zorluk vermez. İmtihanın büyük. Ama imkansız değil. O'nun sana, sezgilerine verdiği rehberliğine ve hayatta sana yolladığı işaretlere güven. Sen bunu algılayabilecek kadar iyi bir insansın. Yaradanımız asla bizi unutmaz. Sadece insanlar, dünyanın negatifliği kaosu içinde O'nunla iletişim kurmayı bilmiyorlar o kadar. Yaradanımdan ümidini kesme. Bu zorlu imtihanının senin için bir hayrı var.

Peki bana yolladığı işaretleri nasıl yollayacağım, sezgilerimde gelenlerin Yaradanımdan olduğunu nasıl anlayacağım diye soracak olursan... Sen O'na güven. İç sesinde zaten sana konuşan O olacak. Hayatta işaretler yollarken de sana konuşan yine O olacak. Karanlıktan çıkabilesin diye...

*yolladığı işaretleri nasıl *anlayacağım*,

Yaradanımız bizimle hep konuşur. Hayatta kimsenin hala idrak edemediği büyük bir hakikat var. O da ne biliyor musun?:

Yaşadığın her şey Yaradanımdan bir işaret.

Bunları yapboz parçası gibi birleştirip çözmek sana kalmış. 🙂

Güzel bir konuşmaydı dediklerin bana güzel bir farkındalık kattı dikkate alacağım eyvallah : )
Allah’a emanet ol
Yolumu açık olsun Allah’ın izniyle

Yaradanımın rahmeti ve bereketi üzerine olsun. Yaradanım, imtihanında yar ve yardımcın olsun. Bu gece senin için dua edicem. 🙂

Allah razı olsun mümin kardeşim : )

Yaradanım cümlemiz için en hayırlısı neyse onu nasip etsin. Sen de Yaradanıma emanet ol. Kendine iyi bak.

Allah’a emanetsin sende
Dikkat et kendine