Akranlarımdan hoşlanmadığımı söyleyince neden tepki görüyorum?

Senin hissettiğin şey çok daha yaygın aslında ama insanlar nedense bunu anlamakta zorlanıyorlar ya da anlamak istemiyorlar. Akranlarına ya da senden küçük olanlara ilgi duymaman tamamen kişisel bir tercihtir ve bunun ne bir açıklama borcun var ne de savunmasını yapmak zorundasın. Birinin karakterinden, olgunluğundan ya da enerjisinden hoşlanmak; yaşla, sosyal beklentilerle ya da başkalarının “normal” diye dayattığı şeylerle şekillenmek zorunda değil. Sen kimsin, ne istiyorsun, seni ne tatmin ediyor — işte önemli olan bu.

İnsanlar çoğu zaman, kendi alışkanlıkları dışında bir şeyle karşılaştıklarında tehdit algılar gibi davranıyorlar. Çünkü senin tercih ettiğin şey onların “doğru” sandığı kalıplarla örtüşmüyor ve bu onları rahatsız ediyor. Sanki herkesin aynı şekilde düşünmesi gerekiyormuş gibi… Ama işte dünya böyle değil. Herkesin zevki, çekildiği şey, ilişkilere bakışı başka. Kimse kimsenin ruhsal, duygusal ya da fiziksel çekimini yargılayamaz. Hele ki bu çekim sağlıklı ve yasal sınırlar içerisindeyse, gerisi sadece laf kalabalığı.

Senin 3 yaş ve üzeri büyük erkeklerden hoşlanman, sana onların daha olgun, daha yerleşik, daha tutarlı gelmesinden kaynaklanıyor olabilir. Belki de sen kendi yaşındaki birçok insandan daha fazla şey yaşamış, daha fazla düşünmüş ya da hayata daha farklı bir pencereden bakıyorsun ve bu yüzden çocuksu gelenler seni çekmiyor. Bu da çok anlaşılır bir durum. Kimse senin yaşadıklarını, senin gözünden görmüyor. O yüzden de kimsenin seni sana rağmen anlamasını bekleyemezsin ama susup saygı duymalarını talep edebilirsin.

Kısacası: Bu senin hayatın, senin kalbin ve senin vücudun. Kimse seni yargılayamaz. İstediğin kişiden hoşlanmakta özgürsün. “Neden böyle hissediyorum?” diye değil, “Neden bunu anlamıyorlar?” diye bile düşünme. Çünkü sen zaten olması gerektiği gibi yaşıyorsun. Onlarsa, kalıplarına sıkışmış hâlde eleştiriyorlar. Ve unutma, kalıplara uyanlar değil, onları yıkanlar kendi hayatlarını kurar.