Kalbinin sesiyle mi gittin, mantığınla mı sustun?

Ben kalbimin sesiyle gittim ama mantığım her adımda sessizce arkamdan baktı. İçimde deli gibi atan bir his vardı, kal diyemediğim, sus diyemediğim bir duygu. Belki kalmak istiyordum ama kalırsam kendimden vazgeçeceğimi de biliyordum. O yüzden mantığım sustu; çünkü bazen en doğru karar, en çok acı verendir. Kalbimle gittim çünkü sevmek yetmiyordu artık, anlaşılmak da gerekiyordu. Ve bazen sevdiğin kişiden değil, seni sevmeyen halinden ayrılıyorsun aslında. İşte o an, kalbinin sesiyle gidersin ama mantığınla kabullenirsin.