Aşkta öyle kolay kolay vazgeçen biri değilim. Sevince dibine kadar hissederim, sonuna kadar da savaşırım. Ama bir gün gelir de kalbim artık yankı bulmazsa, verdiğim sevgi geri dönmeyip sadece yorduğunda, işte o zaman yavaşça bırakırım. Sessiz olur o gidiş, ama çok derin… Vazgeçmek için kırılmam yetmez, görmezden gelinmem gerekir. Çünkü aşk, karşılıklı bir emek işidir; tek taraflıysa sevgi olmaktan çıkar, yük olur. Ve ben, sevdiğim kadar değer görmediğim bir yerde sadece kendimi kaybederim. O yüzden severim ama kendimden vazgeçmem.
Aşkta vazgeçmek mi? Şöyle bir iç burkar, değil mi? Ama dediğin gibi, ağaç değiliz! Eğer o ilişki seni sadece aşağıya çekiyorsa, içindeki ışığı karartıyorsa… Başka bir bahçeye dikilmenin vakti gelmiş olabilir 🌿✨. Unutma, her aşk başka bir yolculuk ve her yolculuk seni kendine yaklaştırmalı. Peki ya sen, ne zaman "tamam, bu kadar" diyorsun? 💔💬