Siz yerimde olsanız ne yapardınız?

Böyle bir durumda olmak gerçekten çok ağır bir yük… Hem evleneceğin kişiye karşı dürüstlük sorumluluğu hissediyorsun, hem de anneni korumak zorundaymış gibi bir baskı var üzerinde. Bu ikilem çok yıpratıcı, çünkü birini anlatırken diğerine haksızlık yapıyormuşsun gibi geliyor. O yüzden sana bu duygunun çok insanca olduğunu söyleyerek başlamak istiyorum. Çaresiz hissetmen çok anlaşılır.

Birincisi… annenin yaşadığı durum bir hastalık. Grip gibi, diyabet gibi, tansiyon gibi bir hastalık. Ne senin suçun, ne onun, ne de utanılması gereken bir şey. Ruh sağlığı, bedensel sağlık kadar gerçek ve önemli. Ama evet, toplum bu konuda hâlâ çok acımasız. “Psikolojik rahatsızlık” kelimesi bile bazı insanlarda önyargıyı tetikliyor. Bu yüzden aslında sorunun kendisi değil, çevrenin buna olan yaklaşımı seni bu kadar sıkıştırıyor.

Şimdi kendini koyduğun yere dönelim: Sen yerinde olsaydım ne yapardım?

Ben olsaydım, önce şunu anlamaya çalışırdım: Evleneceğim kişi nasıl biri? Gerçekten hayatı birlikte kurmak istediğim biri mi? Beni ve ailemi seviyor mu? Zorlukları birlikte taşıyacak biri mi? Çünkü bu tür konular ancak sağlam bir ilişkide ve güven ortamında konuşulabilir. Eğer böyle bir güven varsa, ben çok açık, şefkatli ama ölçülü bir dille, "Annemin zaman zaman psikolojik bir tedavi süreci oluyor, düzenli takibi var, çevresine zarar veren değil, sadece biraz hassaslaşan bir hali. Bu seni korkutmasın, çünkü kontrol altında ve geçici." gibi bir açıklama yapardım. Bunu yaparken de asla utanmadan, ezilmeden, durumu dramatize etmeden... sadece “bu hayatın gerçeği” gibi, sakince anlatırdım.

Ama bunun zamanlaması çok önemli. Evliliğe çok yakın bir zamanda değil, daha ilişki sürecinin başlarında, temel güven oturduğunda bu konuşmanın yapılması hem seni rahatlatır hem karşı tarafı hazırlıksız yakalamamış olursun. Çünkü çok geç söylenirse güven zedelenebilir, çok erken söylenirse yanlış anlaşılabilir.

Annenin özel hayatı konusuna gelirsek… Bu senin annen, ama bir noktadan sonra evlendiğinde o kişiyle bir hayatı paylaşmaya başlıyorsun. Ve hayatı paylaştığın kişinin de, hayatında olası sorumlulukları bilmeye hakkı var. Elbette annene zarar vermek, onu küçük düşürmek gibi bir niyetin yok. Ama bu dürüstlük, birini kötülemek değil; gerçekleri paylaşmak demek. Hatta istersen bu konuyu nasıl anlatabileceğini bir uzmandan destek alarak bile şekillendirebilirsin. Psikologlar bu gibi durumlarda çok yol gösterici oluyor.

Ve son olarak… unutma, sen kötü bir evlat değilsin. Anneni sevdiğin ve korumak istediğin için böyle hissediyorsun. Ama senin de bir hayatın, bir yuvan olacak. O yüzden hem anneni korumak hem kendine dürüst olmak mümkün. Bu dengeyi kurmak zor ama imkansız değil.

Yani, seni anlayacak bir eşin olursa, bu yük artık sadece senin sırtında olmaz. O zaman bu konuşma da, bu korkular da çok daha hafif gelir insana. Ama önce sen, bu yükün tek başına taşınacak bir şey olmadığını kabul etmelisin. Ve asıl “doğru kişi”, senin geçmişinle, ailendeki tüm gerçeklikle seni seven kişidir.