Karışığım, ne yapmalıyım?

Onunla yaşadığım şeyler çok güzeldi. O anları tekrar yaşamak, tekrardan hayatta hissetmek istiyorum. Bu kadar bağlanmamın nedeni onun her şeyin başlangıcı olması. İlk her şeyin ilki, en unutulmaz olanı. Onu gerçekten seviyor muyum yoksa sadece hissettirdiği duyguları çok sevdiğim için mi gururumu bu kadar hiçe sayıyorum bilmiyorum.

Benim en büyük hayalim benj seven sadık birisiyle birlikte olmaktı. Ama hayallerimin tam tersi olan beni gerçekten sevmeyen beni bi et parçasından farksız gören, sadece birliktelik için bana katlanan, arkadaşımla öpüşen birisine neden bu kadar bağlandım.

Aslında cevap basit duygusal boşluk. Sevgiye o kadar açım ki birinin beni iğrençce arzulamasına vesile oldum ve beni kullanmasına izin verdim. Gariptir ki hala onunla birlikte olmak istiyorum. Onunla gerçek bir ilişki yaşamayacağımın farkındayım. Yaşasam bile bana sadık kalmayacağının da... Ama kendi arzularıma, beğenilme duygusuna ve temasa ihtiyacım var bunu öylesine biriyle de yapmak istemiyorum. O yüzdendir ki her seye rağmen hâlâ ama hâlâ onu istiyorum. Gerçekten arkadaşlarımla olan konuşmasını okuduktan sonra bile onunla konusmam bana da şaşırtıcı geliyor ama yine de istiyorum. Keşke ailem, arkadaşlarım beni gerçekten sevseydi ve ben kendimi bu denli yanlız hissetmeseydim de duygusal boşluğumdan bi cano faydalanmasını sağlamasaydım. Ama yine de pişman değilim. Kendimi suçlamıyorum da çünkü sevilmemek kadar kötü bir şey yok ve ben kendimi anlıyorum