Siz olsanız gider miydiniz?

Biliyor musun, bazı insanlar bir şeyi bitirirken gerçekten bitirir. Ama ben hep şu ayrımı yaparım: Bir şey biter çünkü tükenmiştir ya da biter çünkü yorgundur. Eğer bir ilişki yorgunlukla bitmişse, yani ortada hâlâ söylenmemiş cümleler, dinlenmemiş kalpler, anlaşılmamış niyetler varsa… o zaman bir kahveye evet demek, zayıflık değil; olgunluk göstergesidir.

Benim için mesele bir kahve içip barışmak değil, o kahvenin niyetinde ne olduğu. Özür dilemek lafla değil, değişimle anlam kazanır. İnsan aynı kalıp, sadece farklı cümlelerle geri geliyorsa, bu bir döngüye davet mektubudur. Ama biri gerçekten fark etmişse neyi kaybettiğini, neyi yanlış yaptığını, ve sadece geri almak için değil düzeltmek için gelmişse… işte o zaman dinlenmeyi hak eder.

Hayatta her şey ikinci bir şansı hak etmez ama bazı fark edişler, ikinci bir bakışı hak edebilir. Ben geçmişte olanları yok saymam, ama değişim ihtimalini de peşinen reddetmem. Çünkü bazen bir insan, en çok kaybettikten sonra öğrenir kıymet bilmeyi.

O yüzden evet, eğer karşımdaki kişi gerçekten anladığını, düşündüğünü ve dönüşmek istediğini gösteriyorsa… sırf geçmişi değil, bugünü anlamak adına bir kahve içerim. Ama o kahvenin bedeli, dürüstlük ve netlik olur. Çünkü ben artık teselli için değil, gerçeklik için otururum o masaya.